จันทร์กระจ่าง ดาราพร่างพรายเสียงกริ่งหมดคาบเรียนภาคค่ำดังขึ้น นักเรียนทยอยออกจากห้องเรียน พูดคุยหัวเราะกันไปตามถนนยามรัตติกาลซึ่งนี่อาจเป็นช่วงเวลาที่พวกเขาผ่อนคลายที่สุดหลังผ่านความเครียดมาทั้งวันไม่มีการบ้าน ไม่มีครู รายล้อมด้วยเพื่อนสนิทสองสามคน กลับถึงบ้านอาบน้ำเสร็จแล้วล้มตัวบนเตียงได้อย่างสบายใจ นี่มันวิเศษไปเลยไม่ใช่เหรอ?ในฝูงชนที่กระจัดกระจายเหล่านี้ กลุ่มใหญ่ที่มีสมาชิกมากถึงสิบกว่าคนพลันพุ่งออกมา ก้าวเดินไปด้านนอกโรงเรียนอย่างเป็นระเบียบและมั่นคงท่ามกลางของพวกเขามีเด็กหนุ่มที่ปิดตาด้วยผ้าไหมสีดำ ราวกับไส้ของเกี๊ยวที่ถูกห่อหุ้มอย่างแน่นหนาขบวนขนาดใหญ่เช่นนี้ ดึงดูดความสนใจของนักเรียนโดยรอบในบัดดล“ความจริงแล้ว……ผมเดินกลับเองได้จริงๆ นะ” หลินชีเยี่ยมุมปากกระตุก เอ่ยอย่างอ่อนใจ “ผมมองเห็นนะ แค่ตาไม่ค่อยสู้แสง…”“ไม่ต้องพูดแล้วน่าเพื่อนร่วมชั้นหลินชีเยี่ย!” เจี่ยงเชี่ยนขัดจังหวะคำพูดของหลินชีเยี่ย กล่าวด้วยท่าทีจริงจังว่า“พวกเราสัญญากับป้าของนายแล้วว่าจะดูแลนายให้ดี เราก็ต้องทำให้ได้!”“ใช่แล้วชีเยี่ย บ้านของพวกเราอยู่ทางเดียวกันพอดีเลย”“ฉันก็ผ่านทางนั้นเหมือนกัน”หลินชีเยี่ย “……”พูดตามตรง ตอนนี้เขาหวังว่าตนจะได้กลายเป็นคนโดดเดี่ยว หลังจากตกอยู่ในความมืดมิดมานาน เขาจึงไม่คุ้นชินกับความรู้สึกที่ถูกล้อมรอบด้วยผู้คนมากมายเช่นนี้ มันทำให้เขารู้สึกอึดอัดแน่นอนว่าคุณป้ากับหยางจิ้นไม่นั
