บ เพราะพวกเขาเป็นครอบครัวของตนถึงอย่างไรพวกเพื่อนๆ ก็มีความปรารถนาดี เขาจึงพูดอะไรไม่ได้ ทำได้แต่เดินตามฝูงชนไปข้างหน้าอย่างอ่อนใจ“ฉันต้องเลี้ยวขวาที่ทางแยกข้างหน้า แต่จะเดินไปกับพวกนายอีกสักพักละกัน”“ฉันต้องเลี้ยวตรงนี้แล้ว ไปก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้”“เจอกันพรุ่งนี้”“……”เมื่อยิ่งเดินออกห่างจากโรงเรียน เพื่อนๆ ที่เดินอยู่รอบๆ หลินชีเยี่ยก็ทยอยกันบอกลากลับบ้าน ไม่กี่นาทีต่อมาข้างกายของหลินชีเยี่ยก็เหลือเพียงห้าคนเท่านั้นบรรยากาศที่พลุกพล่านก็ค่อยๆ เงียบสงบลง พื้นที่โดยรอบดูกว้างขวางขึ้น หลินชีเยี่ยถอนหายใจยาวเหยียด“พวกนายว่า……หมอกนั่นจะฟื้นคืนกลับมาอีกครั้ง แล้วกลืนกินต้าเซี่ยหรือเปล่า?” หลี่อี้เฟยสะพายกระเป๋า ผินหน้ามาถามด้วยความสงสัย“นายไม่ได้ฟังที่ผู้เชี่ยวชาญพวกนั้นพูดเหรอ? โอกาสที่หมอกจะฟื้นกลับมามีน้อยมาก หรืออาจจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเลยในอีกหนึ่งร้อยปีข้างหน้า ส่วนอีกไม่กี่ร้อยปีข้างหน้าจะเป็นยังไง……เมื่อถึงตอนนั้นพวกเราก็คงไม่อยู่แล้ว จะไปกังวลทำไมกัน?” เจี่ยงเชี่ยนกลอกตา“เฮ้อ เธอก็รู้นี่ว่าสิ่งที่ผู้เชี่ยวชาญพวกนั้นพูดมันไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไหร่ ถ้าหากว่าพวกเราสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ แต่ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ แล้วหมอกนั่นก็กลืนกินต้าเซี่ยทั้งหมดเข้าไป นั่นมันไม่ขาดทุนแย่เหรอ?”“นี่จึงเป็นสาเหตุที่นายทำตัวเกเรไม่ตั้งใจเรียนสินะ?” เจี่ยงเชี่ยนเดินเข้าไปหาหลี่อี้เฟย พ
