้นเยอะเลย”“อย่าพูดถึงเรื่องไร้สาระเลย เรื่องพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราควรสนใจ เอาเวลาที่มานั่งกังวลว่าหมอกจะฟื้นกลับมาไปนอนเล่นในช่วงวันหยุดของวันแห่งการหลุดพ้นสามวันนั้นให้เต็มที่ยังจะดีกว่า” เจี่ยงเชี่ยนหัวเราะแล้วกล่าว“ใช่แล้ว ช่วงวันหยุดนั้นคุ้มค่าที่สุด!”……ขณะนั้น ย่านเมืองเก่าชางหนานชายคนหนึ่งกำลังแบกป้ายประกาศ เดินไปตามถนนอันเงียบสงัดและมืดสลัวอย่างไม่เร่งรีบ โคมไฟข้างทางเก่าๆสาดแสงสลัวลงมา ทำให้เงาของเขาทอดยาวออกไป……เขาชำเลืองมองโทรศัพท์มือถือ ยามเดินไปถึงทางเข้าตรอกแคบแห่งหนึ่ง จึงหยุดฝีเท้า“ที่นี่สินะ…”เขาพึมพำแล้ววางป้ายประกาศที่แบกไว้ลง จัดตั้งให้ตรงภายใต้แสงไฟถนนที่กะพริบ เงาของป้ายประกาศปรากฏเลือนราง และเหนือพื้นหลังสีดำนั้น มีตัวอักษรสีแดงสดขนาดใหญ่จนเด่นสะดุดตา!–ข้างหน้าห้ามผ่าน!ชายคนนั้นพิงเสาไฟ แล้วจุดบุหรี่สูบเข้าไปอย่างแรงครั้งหนึ่ง จากนั้นจึงเปิดหูฟัง“หัวหน้า ติดตั้งป้ายประกาศแผ่นที่สามแล้ว”“รับทราบ เริ่มได้เลย”“ครับ”ชายคนนั้นคาบบุหรี่ไว้ ก้าวเดินไปยังป้ายประกาศ นิ้วหัวแม่มือแนบชิดริมฝีปาก แล้วกัดลงไปอย่างแรง!หยดเลือดไหลซึมออกมาจากบาดแผล ชายคนนั้นย่อตัวลง ใช้นิ้วโป้งที่เปื้อนเลือดลากเส้นตัดผ่านตัวอักษรสี่ตัวใหญ่ที่เขียนว่า ‘ข้างหน้าห้ามผ่าน’สายตาพลันแข็งกร้าว พลังอำนาจบางอย่างที่ยากจะอธิบายระเบิดออกมาจากตัวเขา!เขาเงยหน้ามองฟ้ายามราตรี พึมพำด้วยเสียงที่มีเพียงตัว
