หนึ่งสัปดาห์ต่อมา โรงเรียนมัธยมที่หกเมืองชางหนาน“เฮ้ย นายดูสิ คนนั้นเป็นนักเรียนโรงเรียนเราหรือเปล่า? ทำไมถึงปิดตาด้วยผ้าแบบนั้นล่ะ?”“ใส่ชุดนักเรียนของโรงเรียน ย่อมต้องเป็นนักเรียนของเราแน่ๆ”“เขาถือไม้เท้านำทางด้วย ดูเหมือนจะเป็นคนตาบอด”“แปลกจัง ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นเลยนี่?”“น่าจะเป็นนักเรียนใหม่ม.ปลายปีนี้หรือเปล่า?”“ว่าแต่พันผ้าสีดำรอบตาแบบนั้น ดูเท่จัง”“แต่คนตาบอดจะเรียนยังไงล่ะ โรงเรียนเราไม่มีห้องเรียนพิเศษนี่นา”“ไม่รู้สิ”“……”ตามคาด เมื่อหลินชีเยี่ยก้าวเข้าสู่ประตูโรงเรียน เขาก็กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนทว่า หลินชีเยี่ยคุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้มาก เขาเดินผ่านถนนใบเมเปิลของโรงเรียนไปยังอาคารเรียนโดยไม่สนใจใครก่อนมาที่นี่ หลินชีเยี่ยเตรียมพร้อมรับมือกับพวกหัวโจกไว้แล้ว เพราะในนิยายสนุกๆ ไร้สาระหลายเรื่อง มักจะมีพวกโง่เง่าอย่าง ‘อันธพาลประจำโรงเรียน’ โผล่ออกมาเยาะเย้ยเสียดสีเขา เพื่อวางรากฐานให้เขาได้โชว์เท่ในภายหลัง……แต่พวกก่อกวนพวกนั้นกลับไม่ปรากฏตัว ในทางกลับกัน มีนักเรียนหลายคนเข้ามาถามเขาเองว่าต้องการความช่วยเหลือหรือไม่นี่ทำให้หลินชีเยี่ยรู้สึกผิดหวังอย่างประหลาดนั่นคงเพราะนักเรียนล้วนผ่านการศึกษาภาคบังคับเก้าปีมาแล้ว เช่นนั้นคงไม่มีใครตาบอดจนไปหาเรื่องคนอื่นหรอก? อีกอย่าง ถึงแม้จะมีกลุ่มเล็กๆ พวกนั้น แต่เดี๋ยวนี้ก็เน้นเรื่อง ‘น้ำใจนักเลง’ ช่วยเหลือพี่น้องจัดการเรื่องต่างๆ ในช
