ีวิตประจำวัน ระบายอารมณ์เพียงนิดหน่อย แต่ถ้าหากกล้าไปรังแกคนพิการ วันรุ่งขึ้นคงโดนประณามจนชื่อเสียงย่อยยับหลินชีเยี่ยเดินขึ้นบันไดไปตามทาง ไม่นานก็พบห้องเรียนของตัวเอง ม.5/2 เขาเคยเรียนม.4 ที่โรงเรียนพิเศษแล้วตอนนี้ย้ายมาเรียนที่นี่ จึงถือว่าเป็นนักเรียนย้ายเข้ามากลางคันจากละครและนวนิยายส่วนใหญ่ นักเรียนย้ายเข้ามักจะเป็นตัวแทนของความโดดเดี่ยว ถูกแบ่งแยก และน่าสงสาร เพราะในช่วงชั้นม.4 หนึ่งปี กลุ่มต่างๆ มักจะก่อตัวขึ้นแล้ว ถ้าไม่เข้าหาก่อน ก็ยากที่จะเข้ากับเพื่อนร่วมชั้นได้หลินชีเยี่ยตระหนักดีว่าตนไม่ใช่ประเภทที่จะเข้าหาคนอื่นก่อนแม้ว่าตอนม.4 จะได้อยู่ร่วมกัน แต่ด้วยบุคลิกที่ดูไม่อยากให้ใครเข้าใกล้ของเขา ตอนนี้ก็อาจจะยังคงโดดเดี่ยวอยู่คนเดียวก็เป็นได้แต่การอยู่คนเดียวก็ไม่ได้แย่อะไร อย่างน้อยหลินชีเยี่ยเองก็ชอบความรู้สึกนี้ ไม่มีใครมารบกวน จิตใจสงบ มุ่งมั่นกับการเรียน……หากให้เขาพยายามสานสัมพันธ์กับคนอื่น เขาคงทำไม่ได้ยามยืนอยู่หน้าประตูห้องเรียน หลินชีเยี่ยสูดหายใจลึก ปรับสภาพจิตใจ แล้วก้าวเข้าไปเมื่อหลินชีเยี่ยก้าวเข้ามาในห้องเรียน เสียงอึกทึกโครมพลันเงียบลง บรรยากาศแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงัน……หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที…ขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ห้องเรียนเริ่มวุ่นวายขึ้นทันที!“นายคือเพื่อนร่วมชั้นหลินชีเยี่ยใช่ไหม? ที่นั่งของนายเตรียมไว้ให้แล้ว อยู่ตรงนั้น”“เพื่
