อนร่วมชั้นหลินชีเยี่ย นายมองไม่เห็นใช่ไหม? ฉันจะพานายไปเอง”“เดินช้าๆ หน่อยนะ ทางเดินมีของเยอะ……เฮ้ย นั่นใคร รีบเก็บกระเป๋าหนังสือซะ!”“……”ก่อนที่หลินชีเยี่ยจะตอบสนอง เพื่อนร่วมชั้นหลายคนเดินเข้ามาหา ค่อยๆ พาเขาไปที่นั่งอย่างระมัดระวัง มีนักเรียนชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งรับกระเป๋าหนังสือของหลินชีเยี่ยไปสะพายไว้บนบ่าของตนเองท่ามกลางฝูงชนที่ห้อมล้อม หลินชีเยี่ยมาถึงที่นั่งของตัวเองอย่าง ‘ปลอดภัย’หลินชีเยี่ย ‘……?’นี่มันไม่ค่อยเหมือนในบทเลยนะ?“เพื่อนร่วมชั้นหลินชีเยี่ย ฉันชื่อเจี่ยงเชี่ยน เป็นหัวหน้าห้อง ถ้ามีอะไรก็มาหาฉันได้นะ” นักเรียนหญิงผมหางม้าคนหนึ่งพูดพลางตบอกตัวเอง“ฉันชื่อหลี่อี้เฟย ถ้าจะไปกินข้าวก็เรียกฉันได้ ฉันจะพาไป” ชายที่ช่วยถือกระเป๋าเอ่ยแย้มยิ้ม“ฉันด้วย ฉันชื่อวังเส้า…”“……”ผู้คนมากมายแออัดอยู่โดยรอบ ทักทายเขาอย่างกระตือรือร้นชั่วขณะหนึ่ง หลินชีเยี่ยมึนงงเล็กน้อยพูดตามตรง มันแตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้พอสมควร“พวกนาย รู้จักผมเหรอ?” หลินชีเยี่ยมีสีหน้าแปลกๆ“ครูประจำชั้นบอกพวกเราเกี่ยวกับนาย” หัวหน้าห้องเจี่ยงเชี่ยนตอบ “แต่สิ่งที่ทำให้พวกเราประทับใจที่สุดคือป้าของนาย วันนั้นเธอถือตะกร้าไข่ไก่อยู่ที่นี่ แล้วแจกไข่ไก่ให้พวกเราทีละคน ฝากฝังให้ช่วยดูแลนายด้วย…”เหมือนมีฟ้าผ่าลั่นในหัวของหลินชีเยี่ย ทั้งตัวชะงักค้างอยู่กับที่เขาไม่ได้ฟังสิ่งที่เพื่อนร่วมชั้นพูดอีกต่อไป เพียงเพ่งพินิจร
