กลับมาถึงห้อง หลินชีเยี่ยปิดประตูเขาไม่ได้เปิดไฟยามราตรี แสงดาวส่องประกายลงบนพื้น ภายในห้องมืดสนิท หลินชีเยี่ยนั่งอยู่ที่โต๊ะหนังสือ ค่อยๆ ถอดผ้าไหมสีดำที่ปิดตาทั้งสองข้างออกกระจกบนโต๊ะหนังสือ สะท้อนใบหน้าของเด็กหนุ่มที่หล่อเหลาหลินชีเยี่ยหน้าตาดีมาก หากถอดผ้าปิดตาสีดำออก แล้วจัดแต่งตัวเล็กน้อย กอปรกับบุคลิกเย็นชาและลึกลับ เขาย่อมเป็นหนุ่มหล่อระดับท็อปโรงเรียนอย่างแน่นอนน่าเสียดายที่เขาปิดตาด้วยผ้าสีดำมาโดยตลอด ประกอบกับสถานะคนพิการ ทำให้ความเปล่งประกายของเขาถูกบดบังกระจก หลินชีเยี่ยหลับตาลงคิ้วขมวดเล็กน้อย เปลือกตาที่ปกคลุมดวงตาทั้งสองข้างสั่นระริก เหมือนพยายามจะลืมตาขึ้น มือทั้งสองข้างกำหมัดแน่นหนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที……ร่างกายของเขาสั่นเทิ้มอยู่นานจนทนไม่ไหว พลันทิ้งตัวลง หอบหายใจถี่หยาดเหงื่อไหลผ่านแก้มของหลินชีเยี่ย ความโกรธปรากฏขึ้นระหว่างคิ้วของเขาอีกนิด… อีกนิดเดียว!ทำไมทุกครั้งถึงขาดเพียงนิดเดียว?เมื่อไหร่กันที่เขาจะสามารถลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อมองโลกใบนี้ด้วยตัวเอง?เขาบอกว่าตอนนี้ตนมองเห็นได้แล้ว เขาโกหกตาของเขาไม่สามารถลืมขึ้นได้เลย แม้แต่แง้มเล็กน้อยก็ไม่ได้ทว่า เขาก็ไม่ได้โกหกถึงแม้เขาจะหลับตาอยู่ แต่ยังสามารถ ‘มองเห็น’ ทุกสิ่งรอบตัวได้อย่างชัดเจนความรู้สึกนี้แปลกมาก ราวกับว่าทั่วร่างกายของเขามีดวงตาอยู่ สามารถรับรู้ทุกสิ่งรอบด้านโดยไม่มีมุมอับ อีกทั้งยังมองเห
