นไว้เหนือทางเข้าประตูใหญ่ กลับถูกแทนที่ด้วยข้อความหนึ่ง–โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า“สถานที่พิลึก” หลินชีเยี่ยส่ายหน้า ก้าวเท้าไปข้างหน้า เดินจนถึงด้านหน้าของประตูเหล็กใหญ่เมื่อห้าปีก่อน สิ่งที่เริ่มเปลี่ยนแปลงไม่ได้มีเพียงร่างกาย แต่ยังรวมถึงความฝันของเขาด้วยช่วงห้าปีมานี้ เขาฝันถึงเรื่องเดิมๆ ทุกคืน โดยมีโรงพยาบาลจิตเวชจูเฉินซึ่งเต็มไปด้วยปริศนาเป็นฉากหลังเพียงแต่ว่า ประตูของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้ปิดสนิทตลอด ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถเปิดได้หลินชีเยี่ยเดินวนรอบโรงพยาบาลจิตเวชนับครั้งไม่ถ้วน พบว่าทางเข้ามีเพียงประตูเหล็กใหญ่ด้านหน้า แม้ว่ากำแพงโดยรอบจะไม่สูง แต่สิ่งที่ไร้สาระที่สุดคือ ทุกครั้งที่หลินชีเยี่ยกระโดดขึ้น ความสูงของกำแพงก็จะเพิ่มสูงขึ้นตามไปด้วยส่วนพละกำลัง……แม้ว่าหลินชีเยี่ยจะพุ่งชนจนร่างกายแหลกละเอียด ประตูเหล็กใหญ่ก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยดูเหมือนจะมีเพียงวิธีเดียวที่จะเข้าไปได้เคาะประตูหลินชีเยี่ยคว้าห่วงกลมบนประตูเหล็กใหญ่ สูดหายใจลึกๆ แล้วเคาะลงบนประตูเหล็กอย่างหนักแกร๊ง–!เสียงกึกก้องราวกับเสียงระฆังโบราณดังสะท้อนไปทั่วโรงพยาบาลจิตเวช ประตูเหล็กใหญ่สั่นสะเทือนโยกไหวทว่าไม่เปิดออกแกร๊ง–!เคาะอีกครั้ง ประตูเหล็กยังคงไม่เปิดหลินชีเยี่ยไม่แปลกใจกับเรื่องนี้ และไม่กรุ่นโกรธ เขายังคงเคาะประตูต่อไปอย่างอดทนตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาได้หยั่งถึงกฎของห้วงฝันนี้ ประตูเหล็กใหญ่ส
