ริงสิพี่ ผมเก็บเงินซื้อแว่นกันแดดเท่ๆ ให้พี่ เดี๋ยวเอามาให้ดูนะ!” หยางจิ้นเหมือนนึกอะไรออก จึงพูดอย่างตื่นเต้นหลินชีเยี่ยหัวเราะพลางส่ายหน้า “อาจิ้น แม้ว่าแว่นกันแดดจะบังแสงได้ แต่ประสิทธิภาพก็ด้อยกว่าผ้าไหมสีดำตอนนี้ฉันยังใส่ไม่ได้หรอก”“ก็ได้…” หยางจิ้นรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย“รอให้ตาฉันหายดีก่อนนะ ฉันจะใส่มันไปเดินเล่นทุกวันเลย ตอนนั้นจะซื้อให้นายอีกอันนึง แล้วเราสองคนไปด้วยกัน”เมื่อได้ยินประโยคนี้ หยางจิ้นตาเป็นประกายขึ้น พยักหน้าตอบรับแข็งขัน“จริงสิเสี่ยวชี ป้าเตรียมเรื่องย้ายโรงเรียนให้นายเรียบร้อยแล้ว รอเปิดเทอมนี้ นายก็สามารถย้ายจากโรงเรียนพิเศษไปโรงเรียนมัธยมปลายปกติได้แล้ว” เหมือนป้านึกอะไรขึ้นมาได้จึงเอ่ยว่า “แต่ว่า นายคิดดีแล้วหรือ? โรงเรียนมัธยมปกติกับโรงเรียนพิเศษมันไม่เหมือนกันนะ ด้วยสถานการณ์ของนาย ถ้าหากว่า…”“ไม่มีถ้าหากครับ คุณป้า” หลินชีเยี่ยขัดคำพูดของเธอ “ตาของผมหายดีแล้ว และถ้าอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ดี ผมจำเป็นต้องยืนอยู่บนจุดเริ่มต้นเดียวกับคนอื่นๆ”“เจ้าเด็กคนนี้……ต่อให้นายสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ดีไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ยังไงป้าก็เลี้ยงนายไปตลอด!”“พี่ ผมก็เลี้ยงพี่ได้นะ!”ร่างของหลินชีเยี่ยสั่นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าภายใต้ผ้าไหมสีดำนั้น ดวงตาของเขาเป็นเช่นไร ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาส่ายหัวอย่างหนักแน่นไม่ได้เอ่ยอะไร แต่ทั้งหยางจิ้นและป้าต่างรับรู้ถึงความตั้
