เดือนสิงหาคมอันร้อนระอุจี๊ด จี๊ด จี๊ด–!เสียงจั๊กจั่นแสบแก้วหูผสานกับเสียงแตรรถที่ดังสลับกันไม่หยุด ก้องกังวานทั่วท้องถนนที่มีผู้คนพลุกพล่านแสงแดดอันร้อนแรงแผดเผาถนนยางมะตอยสีเทาน้ำตาล คลื่นความร้อนระอุแผ่กระจาย ราวกับถนนทั้งสายกำลังบิดเบี้ยวใต้ร่มไม้ที่ประปรายอยู่ริมถนน มีหนุ่มน้อยกำลังยืนคุยกันอยู่เป็นกลุ่ม คาบบุหรี่รอสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนสีทันใดนั้น หนุ่มน้อยคนหนึ่งที่กำลังสูบบุหรี่เหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เปล่งเสียงอุทานเบาๆ สายตาจับจ้องไปยังมุมถนนแห่งหนึ่ง“อาร์โนลด์ นายมองอะไรอยู่น่ะ?” เพื่อนข้างๆ ถามขึ้นหนุ่มน้อยนามว่าอาร์โนลด์จ้องมองไปยังมุมถนนอย่างเหม่อลอย พักใหญ่จึงเอ่ยปาก “นายว่า… คนตาบอดข้ามถนนยังไง?”เพื่อนชะงักชั่วครู่ ลังเลอยู่พักใหญ่ก่อนจะเอ่ยปาก “โดยทั่วไปแล้ว คนตาบอดออกจากบ้านก็จะมีคนดูแล หรือไม่ก็มีสุนัขนำทาง หากเป็นในเมืองที่ทันสมัย ข้างถนนจะมีเสียงประกาศไฟจราจร ถ้าหากไม่ได้จริงๆ ก็ต้องอาศัยเสียงและไม้เท้านำทางค่อยๆ เดินข้ามไปทีละนิด”อาร์โนลด์ส่ายหน้า “แล้วถ้าไม่มีคนดูแล ไม่มีสุนัขนำทาง ไม่มีเสียงประกาศ แม้แต่ไม้เท้านำทางก็เอาไปหิ้วน้ำมันถั่วลิสงล่ะ?”“……นายตลกมากเหรอ?”เพื่อนกลอกตา มองตามสายตาของอาร์โนลด์ เพียงชั่วขณะทั้งตัวกลับแข็งค้างอยู่กับที่ตรงอีกฟากของถนน มีหนุ่มน้อยคนหนึ่งสวมเสื้อแขนสั้นสีดำกำลังยืนอยู่ ดวงตาทั้งสองข้างถูกพันด้วยผ้าไหมสีดำหนาหลายรอบ มิดช
