ิดจนแสงส่องผ่านเข้าไปไม่ได้มือซ้ายถือถุงพลาสติกราคาถูกที่เต็มไปด้วยผัก มือขวาจับไม้เท้านำทางที่สะพายไว้บนบ่า เหมือนกับกำลังแบกไม้คาน ที่ปลายไม้เท้านำทางมีถังน้ำมันถั่วสีเหลืองทองขนาดใหญ่เปล่งประกายภายใต้แสงแดด!ผ้าไหมสีดำปิดตา ไม้เท้าพาดบ่า มือซ้ายถือผัก มือขวาหาบน้ำมัน……ภาพที่น่าเหลือเชื่อนี้ดึงดูดความสนใจจากผู้คนจำนวนมากที่อยู่โดยรอบ“เฮ้ย ดูคนนั่นสิ ไม่น่าเชื่อ”“ตาถูกผ้าพันไว้ขนาดนี้ จะมองเห็นทางได้หรือ?”“นายไม่เห็นหรือไงว่าเขาถือไม้เท้านำทางอยู่ เขาเป็นคนตาบอดอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”“ยุคสมัยนี้แล้ว คนตาบอดส่วนใหญ่ใส่แว่นตาดำกันทั้งนั้น ใครจะมาพันผ้าปิดตาตอนอากาศร้อนๆ แบบนี้ ไม่กลัวอึดอัดหรือไง?”“ก็ใช่ แล้วนายเคยเห็นคนตาบอดที่ไม่ใช้ไม้เท้าเดิน แต่กลับเอามาหิ้วของแทนบ้าง?”“วัยรุ่นสมัยนี้ขี้เล่นจริงๆ”“……”แม้แต่เสียงจักจั่นในฤดูร้อนก็ไม่อาจกลบเสียงซุบซิบจากผู้คนสัญจรได้ พวกเขาจ้องมองเด็กหนุ่มด้วยความสงสัยกระซิบกันว่าเขาตาบอดจริงหรือแกล้งทำ ในขณะเดียวกันก็มองไฟแดงที่กะพริบอยู่ด้วยความคาดหวังยามนั้นเอง เสียงใสกังวานก็ดังขึ้นจากข้างๆ ตัวเด็กหนุ่ม“พี่ชาย ให้หนูพาข้ามถนนมั้ยคะ?”เด็กผู้หญิงตัวเล็กในชุดนักเรียน อายุราวสิบสองสิบสามปี บนแก้มมีหยดเหงื่อใสวาว ดวงตากลมโตสีดำขลับจ้องมองเด็กหนุ่มด้วยความเป็นห่วง ช่างบริสุทธิ์และไร้เดียงสาเด็กหนุ่มชะงักงัน เอียงหน้ามองเด็กผู้หญิง มุมปากคลี่ยิ้มน้อยๆ“อื
