ม”เขาเอาถุงผักที่ถือไว้ไปคล้องที่มือขวา ยกมือซ้ายเช็ดเหงื่อตรงชายเสื้อ แล้วกุมมือเด็กผู้หญิงแผ่วเบาติ๊ด–!ไฟเขียวสว่างวาบเด็กหนุ่มก้าวเท้า เดินพร้อมกับเด็กหญิงตัวน้อยข้ามถนนไปอีกฝั่งเด็กหญิงตัวน้อยพลันตื่นเต้น มองซ้ายแลขวาระวังรถยนต์ทั้งสองฝั่ง ก้าวเดินอย่างระมัดระวังและขลาดกลัวส่วนเด็กหนุ่มคนนั้น… เขาเพียงเดินต่อไปอย่างมั่นคงในสายตาของผู้คน ภาพนี้ไม่เหมือนเด็กหญิงใจดีจูงคนตาบอดข้ามถนน กลับดูเหมือนพี่ชายพาน้องสาวข้ามถนนมากกว่าถนนไม่กว้างมาก ใช้เวลาเพียงสิบกว่าวินาที ทั้งสองก็มาถึงอีกฝั่งของถนนแล้ว เด็กหนุ่มพูดขอบคุณเด็กหญิงตัวน้อย แล้วเดินจากไปตามตรอกเล็กๆ โดยไม่หันหลังกลับ“เขาไม่ใช่คนตาบอด” อาร์โนลด์เห็นภาพนี้แล้วพูดอย่างมั่นใจ “เขาต้องมองเห็นแน่ๆ”เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังอาร์โนลด์เอามือท้าวคาง ครุ่นคิดสักพัก แล้วเหมือนนึกอะไรออก ตระหนักได้ทันทีว่า“ฉันรู้แล้ว เขากำลังคอสเพลย์*[1] เป็นนักพรตตาบอด!”เพียะ–!ฝ่ามือใหญ่ตบท้ายทอยของเขาอย่างแรง อาร์โนลด์ด่าว่าอย่างโมโห “ไร้ค่า มัวแต่เล่นเกมทั้งวัน ใครจะบ้าไปคอสเพลย์เป็นนักพรตตาบอดกลางถนนล่ะ อยากตายหรือไง?”เพียงชั่วยาม อาร์โนลด์พึมพำเสริมอีกประโยคว่า “อีกอย่าง… ผ้าปิดตาของนักพรตตาบอดเป็นสีแดง คอสเพลย์แบบนี้คงไม่เหมือนสักเท่าไหร่”“อาร์โนลด์ นายยังจะมาว่าฉันอีก…”“หุบปาก”“เออ”ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังโต้เถียงกันอยู่นั้น เด็กหนุ่มที่ยืนเงียบอยู่
