ข้างๆ มองตามร่างของผู้ที่กำลังเดินจากไปพร้อมขมวดคิ้ว“มีอะไรหรือ?” อาร์โนลด์สังเกตเห็นแววตาเขา“ฉันรู้จักเขา”“รู้จักเขา?”“ใช่แล้ว” เด็กหนุ่มพยักหน้า “ตอนที่ลูกพี่ลูกน้องยังเรียนอยู่ชั้นประถม เคยได้ยินมาว่าโรงเรียนของพวกเขามีนักเรียนคนหนึ่งประสบอุบัติเหตุ ตาเขาจึงมีปัญหา ต้องใช้ผ้าไหมสีดำปิดไว้ และยังมีปัญหาทางจิตใจอีกด้วย…”“ปัญหาทางจิตใจ?” อาร์โนลด์ตกตะลึง พยายามนึกถึงสถานการณ์เมื่อครู่ “ฉันว่าเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรนะ”“นั่นเป็นเรื่องเมื่อสิบปีก่อนแล้ว ใครจะไปรู้ว่าเขาอาจจะหายดีแล้วก็ได้ แต่ตอนนั้นเรื่องนี้ดูเหมือนจะเป็นข่าวใหญ่ไม่กี่วันต่อมานักเรียนคนนั้นก็ลาออกจากโรงเรียน ได้ยินมาว่าเขาย้ายไปโรงเรียนพิเศษสำหรับคนตาบอด”ในตอนนั้น อีกคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้น “ว่าแต่มันเป็นอุบัติเหตุอะไร? ทำไมถึงทำให้ตาบอดและมีปัญหาทางจิตได้ คงไม่ใช่เรื่องผีสางอะไรใช่ไหม?”“ไม่รู้สิ” เขาหยุดสักพัก “แต่……ได้ยินว่ามันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้น”“เป็นคนที่ชีวิตขมขื่นจริงๆ” อาร์โนลด์ถอนหายใจ “เขาชื่ออะไรน่ะ?”“เหมือนจะชื่อ หลิน… หลิน… หลินชีเยี่ย?”……ยามตะวันยอแสง หลินชีเยี่ยผลักประตูเปิดออกกลิ่นหอมอาหารภายในบ้านโชยเข้าโพรงจมูก เขาสูดดมกลิ่นพลางกลืนน้ำลาย ถือของเดินเข้าไปข้างในแกร๊ก–!ประตูบ้านเก่าๆ ส่งเสียงแหลมเสียดแทงหู กลบเสียงผัดผักจากในครัว หญิงวัยกลางคนเปิดประตูครัวออกมา เห็นหลินชีเยี่ยถือขอ
