งเต็มมือ จึงร้องอุทานแล้วรีบเดินเข้าไปหา“เสี่ยวชี ทำไมนายถือของกลับมาเยอะแยะอีกแล้วล่ะ?” หญิงสาวเช็ดมือบนผ้ากันเปื้อน พลางช่วยหลินชีเยี่ยรับของ เอ่ยพึมพำ“ทำไมถังน้ำมันถั่วถึงใหญ่ขนาดนี้? เจ้าเด็กนี่ใช้เงินอุดหนุนของรัฐบาลผิดๆ อีกแล้วใช่ไหม?”“คุณป้า เงินอุดหนุนที่รัฐบาลให้คนพิการก็ใช้เพื่อการดำรงชีวิต ผมเอามาซื้อน้ำมันก็ถือว่าใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดแล้ว” หลินชีเยี่ยหัวเราะ“พูดจาเหลวไหล เงินนี่เก็บไว้ให้นายเรียนมหาวิทยาลัย จะใช้ผิดๆ ได้ยังไง ฉันบอกแล้วนะ เงินที่ป้าทำงานหาได้จริงๆ ก็พอเลี้ยงพวกเราสามคนแล้ว นายอย่าควักเงินเองสุ่มสี่สุ่มห้าล่ะ”ป้าใช้มือเช็ดถังน้ำมันอย่างระมัดระวัง สีหน้าเจ็บปวดเล็กน้อย พึมพำเบาๆ “ถังน้ำมันใหญ่ขนาดนี้ ยังเป็นยี่ห้อดังด้วย… คงแพงมากเลยใช่ไหมล่ะ?”หลินชีเยี่ยยังไม่ทันกล่าวอะไร ป้าพลันนึกขึ้นได้“ไม่สิ… ของเยอะขนาดนี้ นายเอากลับมาได้ยังไง?”“อ้อ ระหว่างทางเจอคนใจดีหลายคน ช่วยผมเอากลับมา” หลินชีเยี่ยเอ่ยอย่างใจเย็น“ดี ดีมาก ดูเหมือนในสังคมยังมีคนดีเยอะอยู่นะ… นายได้ขอบคุณพวกเขาดีๆ หรือเปล่า?”“ขอบคุณแล้วครับ” หลินชีเยี่ยเปลี่ยนเรื่อง “คุณป้า อาจิ้นล่ะ?”“เขากำลังทำการบ้านอยู่ที่ระเบียง… จริงสิ หมอจากโรงพยาบาลจิตเวชที่มาตรวจประจำปีมาถึงแล้ว กำลังพักอยู่ในห้อง นายไปให้หมอตรวจหน่อย ป้าจะไปทำกับข้าวก่อน พร้อมแล้วจะไปเรียกนะ”หลินชีเยี่ยหยุดชะงักลงชั่วครู่ ขานรับว่า ‘
