งคน ใครเป็นเจ้าของ ต่างหูแห่งการฟื้นฟู คู่นี้?”
เจ้าอ้วนแซมที่เพิ่งวางลูกแก้วสื่อสารลงด้วยท่าทางคอตก รีบชี้นิ้วมาทางกริมอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก
กริมทำได้เพียงลูบจมูกแก้เก้อแล้วพยักหน้ารับอย่างจำใจ “ของฉันเอง!”
“นายตั้งใจจะขายเท่าไหร่? กี่ ผลึกเวท?” ผู้ฝึกหัดสาวถามด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง
“ชิ้นนี้ไม่ขาย!”
“ไม่ขาย? ไม่ขายแล้วนายเอามาวางโชว์ทำไม?”
“ฉันรับแลกของอย่างเดียว ไม่รับผลึกเวท ของธาตุพืชมันไม่เหมาะกับฉัน ฉันต้องการแลกกับ…”
ยังไม่ทันที่กริมจะพูดจบ ฝูงชนก็แตกฮือขึ้นมาอีกระลอก ผู้คนรีบแหวกทางออกเป็นสองฝั่ง ชายฉกรรจ์ร่างกำยำเหงื่อท่วมตัวหลายคนวิ่งตะบึงตรงเข้ามา เมื่อคนกลุ่มนี้มาประจันหน้ากันที่หน้าแผงลอย ต่างฝ่ายต่างก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจ้องหน้ากันด้วยสายตาเกรี้ยวกราด
“ไอ้ลูกแหง่ตระกูลบาร์ตัน! ทำไมต้องเป็นแกทุกทีวะ? ของชิ้นนี้พวกข้าเห็นก่อน พวกแกอย่าหวังว่าจะแย่งไปได้!” ชายร่างใหญ่ท่าทางหยาบกระด้างคนหนึ่งสะพายดาบยักษ์ไว้กลางหลัง สวมชุดเกราะหนังประณีต ท่าทางและคำพูดคำจาแผ่กลิ่นอายกดดันผู้คนออกมาอย่างชัดเจน
อีกด้านหนึ่ง ผู้ฝึกหัดเวทสวมชุดคลุมสีเทาที่รีบร้อนตามมาก็ไม่ยอมน้อยหน้า ตอก
