เมื่อเห็นฝูงชนเงียบเสียงลงในที่สุด ไรอันผู้คุมกฎในชุดคลุมสีน้ำเงินก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
ทันใดนั้น ลูกสมุนที่ยืนอยู่ด้านหลังก็กระตุกแขนเสื้อเขาเบาๆ พลางบุ้ยใบ้ไปทางแผงขายของของกริม
“ท่านไรอัน ข้าสังเกตดูแล้ว ของพวกนั้นดูไม่ใช่ไอเทมธรรมดาเลยนะครับ?”
ไรอันก้มลงพิจารณา แล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตะลึงเมื่อเห็นความไม่ธรรมดาของสินค้าเหล่านั้น
“กบหวีดสยอง, รองเท้าบูตเอลฟ์, รากพฤกษา…”
ทุกครั้งที่เขาเอ่ยชื่อไอเทมออกมา ฝูงชนรอบข้างต่างสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตื่นตะลึง โดยเฉพาะเมื่อสิ้นเสียงคำว่า รากพฤกษา ผู้ฝึกหัดเวทสายพฤกษาที่มีอยู่น้อยนิดในงานถึงกับเอามือกุมอก ราวกับหัวใจจะระเบิดออกมาเพราะความอยากได้
ส่วนเจ้าอ้วนแซม หน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ดูสิ้นหวังเหมือนคนที่เพิ่งได้รับโทษประหาร
พวกหัวหน้าทีมใหญ่ๆ ต่างล้มเลิกความคิดที่จะฮุบสมบัติเหล่านี้ไปครอง แล้วพาลูกทีมถอยไปยืนดูสถานการณ์เงียบๆ พวกเขาฉลาดพอที่จะรู้ว่า ถ้าผู้ฝึกหัดเวทระดับต้นคนหนึ่งโชคดีสุดขีด อาจจะฟลุ๊กได้ไอเทมเวทมนตร์ระดับ 3 มาสักชิ้น แต่ถ้าควักออกมาทีเดียวสองสามชิ้นแบบนี้… มันไม่ใช่เรื่องของโชคแล้ว
ผู้ฝึกหัดเวทระดับต้นแบบนี
