กริมยกมือขึ้นลูบจมูก มองดูความโกลาหลตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง ส่วนเจ้าอ้วนแซมนั้นได้แต่เดินวนไปวนมา ปากก็พึมพำไม่หยุดเหมือนคนเสียสติ
“ซวยแล้ว! ซวยบัดซบเลย! ถ้ารู้แต่แรกว่าเป็น ต่างหูแห่งการฟื้นฟู ฉันคงไม่ปากสว่างตะโกนป่าวประกาศออกไปแบบนั้นหรอก ขืนเรื่องรู้ถึงหูลูกพี่เคิร์น มีหวังฉันโดนด่ายับแน่…” พูดจบ เขาก็รีบล้วงลูกแก้วผลึกทรงกลมเกลี้ยงออกมา แล้วเริ่มทำการติดต่อสื่อสารกับใครบางคนที่อยู่ห่างไกลออกไปทันที
ความวุ่นวายรอบข้างทำให้กริมขมวดคิ้วมุ่น เขาไม่เข้าใจที่มาที่ไปของละครฉากนี้ ก็แค่ต่างหูรักษาตัวเองธรรมดาๆ คู่หนึ่งไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงสร้างความฮือฮาได้ขนาดนี้? แต่ด้วยประสาทสัมผัสที่เฉียบไว กริมสามารถจับใจความสำคัญจากบทสนทนาที่กระจัดกระจายของผู้ฝึกหัดรอบข้างได้ในเวลาอันสั้น
ไอเทมเวทมนตร์ระดับ 3!
เนื่องจากกริมเคยแต่อ่านผ่านตาในตำราเล่นแร่แปรธาตุ ไม่เคยศึกษาระบบการจำแนกประเภทของไอเทมเวทมนตร์ในตลาดอย่างจริงจังมาก่อน เขาจึงรู้สึกไม่คุ้นหูและไม่เข้าใจความสำคัญของคำว่า “ระดับ 3” นี้เลยสักนิด
ในขณะที่เขากำลังยืนงงในดงผู้ฝึกหัด หญิงสาวหน้าตาหมดจดคนนั้นก็เอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความชุลมุน “ขอโทษนะ พวกนายสอ
