ลาแต่ก็ไม่ขี้ริ้วขี้เหร่ ทว่าที่มุมปากมักจะประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ อยู่เสมอ
“เฮ้ย! นั่นมันลูกพี่เคิร์นไม่ใช่เหรอ?” “งานนี้สนุกแน่!” “อย่าเบียดสิวะ! ฉันรอดูเรื่องสนุกอยู่!”
…… ……
เสียงเซ็งแซ่ดังระงมไปทั่วบริเวณ ชายหนุ่มชุดแดงหันไปกวาดสายตามองรอบๆ สายตาของเขาลากผ่านไปทางไหน เสียงอึกทึกตรงนั้นก็เงียบกริบลงทันที สุดท้ายเขาหันมายิ้มให้ทุกคนอย่างอ่อนโยน
“เอาล่ะ ทุกคนอย่ามุงกันนักเลย วันนี้ในเมื่อมีโอกาสดีที่ได้เจอของดีอย่าง ต่างหูแห่งการฟื้นฟู และทุกคนต่างก็อยากได้มันมาครอบครอง งั้นก็มาดูกันว่าสุดท้ายใครจะเป็นผู้โชคดีคนนั้น!”
เมื่อมีชายหนุ่มชุดแดงเข้ามาคุมสถานการณ์ หัวหน้าทีมคู่ปรับทั้งสองจำต้องเก็บรังสีอำมหิตกลับไป แล้วเดินมายืนหน้าแผงลอยของกริม สายตาจ้องเขม็งไปที่ต่างหูบนฝ่ามือของผู้ฝึกหัดสาวอย่างไม่วางตา
ผู้ฝึกหัดสาวคนนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นสมาชิกในทีมของชายร่างยักษ์แบกดาบ พอเขาเห็นเธอก็ยิ้มร่าอย่างดีใจ “ไฮดี้ ตาถึงจริงๆ! เป็นไง ได้ต่างหูคู่นั้นมาหรือยัง? ถ้า ผลึกเวท ไม่พอ พวกเราช่วยกันลงขันได้นะ เธอต้องเอามาให้ได้นะ!”
ผู้ฝึกหัดชุดเทาและเคิร์นชุดแดงต่างก็ขมวดคิ้ว
“แต่เขาบอกว่าต่างหูคู่นี้ไม่
