ท้านเฮือกใหญ่ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเร่งร้อนแต่แผ่วเบาราวเสียงยุงกระซิบ
“ทิศตะวันออกเฉียงใต้ กดต่ำลงสิบเจ็ดองศา ระยะห่างหนึ่งร้อยเมตร... พบสิ่งมีชีวิตรูปร่างมนุษย์สองคน สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายธาตุที่รุนแรง… ประเมินเบื้องต้นว่าเป็นผู้ฝึกหัดเวท!”
ร่างของแมรี่แข็งทื่อ ดวงตาสีเลือดหรี่ลงจนเป็นเส้นคมกริบ ทิศทางนั้นคือจุดกำเนิดแรงสั่นสะเทือนเมื่อครู่ และการที่มีผู้ฝึกหัดเวทสองคนโผล่มาถูกจังหวะขนาดนี้… ไม่ต้องเดาก็รู้ว่างานเข้ามากกว่าโชคดีแน่นอน
“แยกแยะตัวตนได้ไหม? ทางที่ดีระบุระดับความแข็งแกร่งมาเลย!” แมรี่ขยับเข้ามาป้องปากกระซิบถามข้างหู
กริมยังคงหลับตาแน่น จมดิ่งอยู่กับการประมวลผล
“ฝ่ายตรงข้ามกำลังมุ่งหน้ามาทางเรา… ทิศทางเบี่ยงเบนไปแค่สี่องศา… มีอุโมงค์สามสายและถ้ำสองแห่งกั้นกลาง ระยะทางเส้นตรงเก้าสิบสามเมตร... พวกมันถึงถ้ำแรกแล้ว! ตรงนั้นมีการถล่มปิดทาง ไม่มีเส้นทางตรงมาหาเรา… แต่พวกมันกำลังร่ายเวทมนตร์บางอย่าง ปฏิกิริยาธาตุรุนแรงมาก... เดี๋ยวนะ! ในมือพวกมันมีอะไรบางอย่างที่ใช้ค้นหาเราได้… นั่นมัน…”
กริมลืมตาโพลงด้วยความตื่นตะลึง เสียงลอดไรฟันดังออกมา “นั่นมันผลึกสื่อสาร! ในมือพวกมันมีผลึกสื่อสารของกลุ
