ชีวิตบนเรือเหาะช่างน่าเบื่อหน่ายและจำเจจนชวนให้ง่วงงุน
ทิวทัศน์เบื้องล่างแม้จะยิ่งใหญ่ตระการตาเพียงใด แต่เมื่อต้องจ้องมองติดต่อกันเป็นเวลานาน ความตื่นตาตื่นใจก็แปรเปลี่ยนเป็นความเฉยชา จนกริมทำได้เพียงมองผ่านๆ ไปโดยไม่ใส่ใจ
ผู้ฝึกหัดเวทกว่าสามร้อยชีวิตต้องเบียดเสียดกันอยู่บนดาดฟ้าเรือ ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดความอึดอัดและกระวนกระวาย แต่โชคดีที่ในช่วงเที่ยงของวันที่สอง เรือเหาะก็เดินทางมาถึงจุดภารกิจแรกในเขตเอราเซีย
ภาพเบื้องหน้าคือป้อมปราการเหล็กกล้าที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางวงล้อมของขุนเขา ภูมิประเทศโดยรอบเต็มไปด้วยภูเขาสูงชันสลับซับซ้อน หุบเหวลึกถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกหนาทึบ ทำให้ยากที่จะมองเห็นสภาพที่แท้จริงของพื้นดินได้ในปราดเดียว จุดที่เรือเหาะเทียบท่าคือหอคอยสังเกตการณ์ขนาดยักษ์ความสูงสามสิบเมตร ซึ่งปักหลักอยู่อย่างมั่นคงใจกลางป้อมปราการ
หอคอยสังเกตการณ์ทั้งหลังถูกสร้างขึ้นจากท่อนซุงขนาดมหึมาที่มีหน้าตัดกว้างเท่าอ่างน้ำ แม้โครงสร้างจะดูหยาบและเรียบง่าย แต่กลับแผ่กลิ่นอายความแข็งแกร่งมหาศาลชนิดที่ยากจะทำลายลงได้
เรือเหาะไม่ได้ลงจอดที่พื้น แต่ลอยตัวนิ่งสนิทอยู่ข้างหอคอยสังเกตการณ์ อาศัยเพียงแผ่นไม้กระดานพาดเป็นทางเดินเชื่อมต่อลงจากเรือ อนุภาคลมที่หมุนวนอยู่รอบตัวเรือพัดกรรโชกอย่างบ้าคลั่ง รุนแรงไม่ต่างจากพายุขนาดย่อมตามธรรมชาติ ผู้ฝึกหัดทุกคนที่ลงสถานีนี้จำต้องฝ่ากระแสลมแรง เ
