ดินทรงตัวข้ามแผ่นไม้ที่สั่นไหวไปมาเพื่อไปยังยอดหอคอย หัวใจของแต่ละคนเต้นระรัวด้วยความหวาดเสียวไม่ต่างจากแผ่นไม้ใต้ฝ่าเท้า
กริมเกาะขอบเรือชะโงกหน้ามองลงไปเบื้องล่าง ภายในป้อมปราการคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่กำลังตรากตรำทำงานอย่างหนัก
ไม่ว่าจะเป็นชายฉกรรจ์ที่แบกท่อนซุงยักษ์เดินผ่านลานว่าง หรือทหารยามสะพายธนูถือหอกยาวที่เดินตรวจตราบนกำแพงค่าย ส่วนใหญ่กลับไม่ใช่มนุษย์! แต่เป็นเผ่าพันธุ์อมนุษย์ที่มีหัวเป็นสิงโต หัวเสือ หรือหัวหมาป่า
มนุษย์มีสัดส่วนน้อยมากในที่แห่งนี้ และส่วนใหญ่ทำหน้าที่เป็นผู้คุมงาน
เมื่อมองดูมนุษย์ร่างผอมแห้งเหล่านั้นกวัดแกว่งแส้หนังใส่พวกออร์คที่ดูดุร้ายและมีร่างกายกำยำล่ำสันกว่าหลายเท่า พร้อมตะโกนด่าทอไม่หยุดปาก กริมก็อดไม่ได้ที่จะนับถือในความใจกล้าของพวกเขา ดูจากมัดกล้ามเนื้อของออร์คพวกนี้ เกรงว่าไม่ต้องใช้อาวุธ แค่มือเปล่าก็สามารถบีบกะโหลกมนุษย์จนระเบิดคามือได้สบายๆ!
แต่พวกเขากลับไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังวางท่าทางหยิ่งยโสในฐานะผู้เหนือกว่า ตะคอกสั่งออร์คเหล่านี้ด้วยถ้อยคำหยาบคายและเลวร้ายที่สุด
และภายในค่ายพัก ยังสามารถมองเห็นคนสวมชุดคลุมผู้ฝึกหัดเวทสีเทาเดินผ่านไปมาเป็นระยะ สถานะของพวกเขาเห็นได้ชัดว่าสูงส่งกว่าพวกออร์คแรงงาน และอยู่เหนือกว่าพวกมนุษย์ผู้คุมงานเหล่านั้น ยามที่ชุดคลุมสีเทาเดินผ่าน มนุษย์ผู้คุมงานต่างพากันก้มหัวโค้งคำนับอย่างพินอบพิเทา ส่ว
