ายทำให้บรรยากาศโรแมนติกจืดจางลงทันตา กริมยิ้มขื่น ส่ายหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ก่อนจะหยิบหนังสือออกมาจากอกเสื้อ แล้วเริ่มอ่านอย่างตั้งใจ
ในเมื่อตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งเรือแบบนี้ การทำสมาธิระดับลึกย่อมทำไม่ได้ ดังนั้นการที่แมรี่แกล้งทำสมาธิเพื่อตัดรำคาญ ก็ถือเป็นทางเลือกที่ฉลาด แต่ผลกรรมเลยมาตกที่กริม ที่ต้องรับบท “ไม้กันหมา” จำเป็น แบกรับสายตาอาฆาตจากหนุ่มๆ รอบทิศทาง
ไม่ไกลนักอสูรแมลงมารเอ็นทิค ที่เดินทางมาพร้อมกันก็นั่งขัดสมาธิอยู่เงียบๆ หมวกคลุมศีรษะถูกดึงลงต่ำจนมองไม่เห็นสีหน้า ว่ากันตามจริง เขากับกริมไม่ได้มีความแค้นฝังลึกอะไรกันมากมาย เรื่องกับดักก่อนหน้านี้ก็แค่การเขี่ยแมลงที่ขวางทางทิ้งเล่นๆ หากไม่ใช่เพราะเอ็นทิคเคยรับปากว่าจะคุ้มครองความปลอดภัยให้อัลเลนหัวหน้าผู้ฝึกหัดคนใหม่ ให้ตายเขาก็คงไม่คิดจะมาตอแยแมรี่หรือกริมให้เสียเวลา
ในสายตาของเอ็นทิค กริมก็แค่ปลวกตัวหนึ่ง ไม่คุ้มค่าที่จะเก็บมาใส่ใจ บางทีหลังจากจบภารกิจนี้ ชื่อของกริมอาจจะเลือนหายไปจากความทรงจำของเขาตลอดกาล สำหรับอสูรแมลงมารแล้ว… กริมไม่มีค่าพอจะเป็นศัตรู มีเพียงแมรี่เท่านั้นที่มีคุณสมบัติพอจะให้เขา
