เขาจะแสดงท่าทางกำเริบเสิบสานขนาดนั้น ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าที่นี่คือเขตหวงห้าม
พูดกันตามตรง หากจอมเวทแอนเดอร์สันไม่ลงมือเอง ลำพังแค่ผู้ฝึกหัดเวทและมอนสเตอร์เจ้าถิ่นในบึงแห่งนี้ คงทำอะไรพวกเขาสามคนไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ ส่วนจุดจบของอลิซนั้น… เป็นอุบัติเหตุล้วนๆ
เป็นเพราะความสามารถของอลิซแข็งแกร่งและน่ากลัวเกินไป จนบีบให้อสูรแมลงมาร เอ็นทิคจำต้องแลกชีวิตเข้าสู้ บวกกับกริมที่มีฝีมือไม่เท่าไหร่แต่ดันมีสายตาเฉียบคมและแม่นยำ อลิซถึงได้พลาดท่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเกือบเอาชีวิตมาทิ้งไว้ในโคลนตม
เจ้าอสูรทารกวิปลาสที่น่ารังเกียจพวกนี้ สำหรับกริมในอดีตคือฝูงมัจจุราชที่รับมือยาก หากตกอยู่ในวงล้อมของพวกมัน ต่อให้มีเครื่องรางเวทคุ้มกัน จุดจบก็คงน่าอนาถ แต่ตอนนี้ อาศัยการช่วยเหลือของพรานจระเข้มาร กริมกลับไล่ฆ่าพวกมันได้ง่ายดายราวกับเชือดสุนัข ความหวาดกลัวและความตื่นตระหนกที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น
โดยไม่รู้ตัว สภาพจิตใจของกริมเริ่มเปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย รังแกผู้อ่อนแอ, ปลาใหญ่กินปลาเล็ก, วางก้ามข่มเหง… คำพวกนี้ฟังดูระคายหู แต่พอตัวเองได้กลายเป็นฝ่ายที่แข็งแกร่งและได้เป็นคนทำจริงๆ มันก็รู้สึกสะใจพิลึก
กริมขับเคลื่อนพรานจระเข้มารให้พุ่งออกจากสวนกระซิบวิญญาณจนกระทั่งมาถึงทางเดินหินกรวด เขาจึงกระโดดลงจากหุ่นเชิด สลายธาตุดิน แล้วเก็บผลึกอัญเชิญทั้งสองก้อนกลับมา ที่นี่อยู่ใกล้ทางเข้าหอคอยจอมเวทเสียดฟ้าแล้ว ก
