ริมสมควรกลับไปสวมบทบาทคนตัวเล็กๆ ที่เจียมเนื้อเจียมตัวเหมือนเดิม
เขาดึงฮู้ดขึ้นมาคลุมศีรษะ ปกปิดใบหน้ามิดชิด แล้วแอบย่องกลับเข้าหอคอยไปเงียบๆ
การทดลองครั้งนี้ประสบความสำเร็จงดงาม และช่วยเพิ่มความมั่นใจให้กริมได้อย่างมหาศาล แต่ในขณะเดียวกันก็เผยให้เห็นปัญหาบางอย่าง ที่ร้ายแรงที่สุดคือข้อจำกัดเรื่องการดำน้ำมุดดินเป็นเวลานาน
พรานจระเข้มารอาจไม่จำเป็นต้องหายใจ แต่กริมจำเป็น! ในส่วนลึกของชั้นดิน ภายใต้การปกป้องของธาตุดินที่พรานจระเข้มารแผ่ออกมา กริมได้รับความสามารถในการ “แหวกว่าย” แต่ใต้ดินไม่มีอากาศ หากแก้โจทย์เรื่องการหายใจไม่ได้ เขาก็ไม่มีทางใช้กลยุทธ์ดำดินได้นานๆ
ดังนั้นหลังจากกลับมาถึงหอคอย ในอีกไม่กี่วันต่อมา กริมก็วิ่งวุ่นไปมาระหว่างผู้ฝึกหัดคนต่างๆ ตลอดทั้งวัน เพื่อเฟ้นหาวิธีแก้ปัญหาเรื่องการมองเห็นในความมืดและการหายใจใต้ดิน ยามว่างเว้น เขายังต้องแอบย่องออกจากหอคอย ไปเสาะหามอนสเตอร์ที่เหมาะจะเอามาทำหุ่นเชิดในบึงมหาเวทอาถรรพ์เพิ่มเติมอีกด้วย
น่าเสียดายที่จนถึงวันสุดท้าย เขาก็ยังหามอนสเตอร์ที่เหมาะสมไม่เจอ
ว่ากันตามจริง บึงมหาเวทอาถรรพ์ก็เป็นเพียงแหล่งทรัพยากรพื้นๆ ของตระกูลจอมเวท สิ่งที่เพาะเลี้ยงส่วนใหญ่เป็นมอนสเตอร์ธรรมดาที่เอาไว้เก็บเกี่ยวผลผลิต การจะมาไล่ล่าหาผลึกมอนสเตอร์ระดับสูงจำนวนมากที่นี่แทบจะเป็นเรื่องเพ้อฝัน แม้แต่ซิมบาและจระเข้ยักษ์ที่กริมเก็บเกี่ยวมาได้ ก็ถือเป็นมอน
