ยังไม่ทันเห็นตัว แต่ปากมหึมาก็มาถึงก่อน!
ปากกว้างอาบเลือดของจระเข้ยักษ์บึงมรณะที่อ้าออกกะทันหันนั้นกว้างยิ่งกว่าความสูงของมนุษย์เสียอีก เขี้ยวสยองที่เรียงรายสะเปะสะปะทั้งขากรรไกรบนและล่าง ดูราวกับกริชแหลมคมนับไม่ถ้วนที่เสียบกลับหัว ปลายเขี้ยววาววับสะท้อนแสงน่าสยดสยอง
ด้วยแรงกัดมหาศาลและพละกำลังทางกายภาพอันน่าเหลือเชื่อ หากเป็นผู้ฝึกหัดเวทมนต์ทั่วไปที่ไร้การป้องกัน เกรงว่าคงถูกฉีกกระชากร่างกายท่อนบนหายไปกว่าครึ่งในพริบตาแรก
แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายของมันก็คือ มนุษย์ผู้นั้นกลับหันขวับ เหวี่ยงร่างของแม่เฒ่าปีศาจในมือยัดใส่ปากขนาดใหญ่ของมันแทน จากนั้นร่างกายของเขาก็บิดหมุนอย่างประหลาด หลุดรอดจากการขบกัดของขากรรไกรยักษ์ไปได้ในเสี้ยววินาที
โพละ…
เสียงทึบดังขึ้น ร่างกายที่ผอมเกร็งและเหนียวแน่นของแม่เฒ่าปีศาจถูกจระเข้ยักษ์บึงมรณะกัดขาดสะบั้นเป็นสองท่อน เลือดสีดำเหนียวหนืดส่งกลิ่นเหม็นคาวคลุ้งไหลหยดลงมาตามซอกเขี้ยวแต่ละซี่
จระเข้ยักษ์บึงมรณะส่งเสียงคำรามสั้นๆ ด้วยความรังเกียจ
แม้ในฐานะสัตว์อสูร มันจะกินได้ทุกอย่างไม่เลือกหน้า แต่สำหรับเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมพวกนี้ มันขอปฏิเสธด้วยความขยาด ต่อให้มองในมุมของสัตว์อสูรด้วยกัน พวกแม่เฒ่าปีศาจเหล่านี้ก็เหม็นบรรลัยเกินจะทน ปกติมีแต่ในยามที่อาหารขาดแคลนสุดขีดเท่านั้น มันถึงจะยอมกลืนกินพวกนี้สักตัวสองตัวเพื่อประทังความหิว
จระเข้ยักษ์บึงมรณะส
