ะบัดซากศพที่ติดหนึบอยู่ในปากทิ้ง ดวงตาขนาดเท่าระฆังทองแดงจับภาพร่างมนุษย์ที่กำลังวิ่งหนีอย่างลนลานได้ทันที ดูออกได้ไม่ยาก ผู้ฝึกหัดเวทคนนี้มีความเร็วไม่มากนัก วิ่งโซซัดโซเซตลอดทาง แถมยังสะดุดหลุมบ่อที่ซ่อนเร้นอยู่เป็นระยะ
มันคำรามต่ำด้วยความยินดี ส่ายร่างอันใหญ่โตเทอะทะราวกับภูเขาลูกย่อมๆ บดขยี้ไล่ตามเส้นทางที่เหยื่อหลบหนีไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อพิจารณาถึงภูมิประเทศ ความเร็วของจระเข้ยักษ์บึงมรณะเหนือกว่าผู้ฝึกหัดมนุษย์ผู้นั้นอยู่ขั้นหนึ่ง ไม่นานนักมันก็พุ่งเข้าไปประชิดด้านหลังของเขา
ภายใต้การกระโจนกัดอย่างต่อเนื่อง ร่างมนุษย์ที่เคลื่อนไหวประหลาดนั้นกลับสามารถหลบหลีกปากมหึมาของมันได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปดทุกครั้ง สิ่งนี้ยิ่งทำให้มันโกรธเกรี้ยวและบ้าคลั่ง การโจมตียิ่งรวดเร็วและถี่กระชั้นขึ้นไปอีก
ในที่สุด จังหวะหนึ่งที่ประสบความสำเร็จ จระเข้ยักษ์บึงมรณะก็กัดเข้าที่แขนของสิ่งมีชีวิตรูปร่างมนุษย์นั้นจนแหลกละเอียด แต่สิ่งที่ทำให้มันประหลาดใจคือ สัมผัสที่ไหลรินอยู่ในปากกลับไม่ใช่รสชาติเลือดเนื้อ แต่กลับเหมือนกลืนก้อนดินโคลนเข้าไปเต็มปาก
และเบื้องหน้าของมัน… เมื่อชุดคลุมขาดรุ่งริ่งหลุดออก สิ่งที่เผยออกมากลับไม่ใช่ร่างของผู้ฝึกหัดเวทมนุษย์ แต่เป็นตุ๊กตาดินโคลนรูปร่างมนุษย์ที่ดูประหลาดอย่างที่สุดตัวหนึ่ง!
ฟ่อ…
จระเข้ยักษ์บึงมรณะตระหนักได้ทันทีว่าโดนหลอกเข้าแล้ว มันกระโจนเข้าใส่เหยื่อล่ออันน่ารังเกี
