กริมรีบร้อนเดินออกจากห้องวิจัยแปรธาตุด้วยท่าทีเร่งรีบ เดิมทีเขาตั้งใจจะแอบหนีออกไปนอกหอคอยเพื่อทดสอบประสิทธิภาพการต่อสู้ของหุ่นเชิดมารปฐพีตัวใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จ แต่เดินไปได้เพียงครึ่งทางก็ต้องชะงักฝีเท้า เมื่อพบว่าบรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความวุ่นวายผิดปกติ
ภายในหอคอยจอมเวทเสียดฟ้าแห่งบึงมรณะ ไม่เคยคึกคักขนาดนี้มาก่อน…
ในเวลาปกติ ผู้คนในหอคอยต่างยุ่งอยู่กับเรื่องส่วนตัว ใครมีภารกิจก็ออกไปทำ ใครว่างก็นั่งสมาธิ คัดลอกตำรา หรือหมกมุ่นอยู่กับการทดลองเวทมนตร์ในห้องลับ บรรยากาศในแต่ละวัน นอกจากช่วงเวลาอาหารที่โรงอาหารจะพอมีเสียงพูดคุยบ้าง เวลาที่เหลือมักจะเงียบเหงาวังเวงจนน่าอึดอัด แม้บังเอิญเดินสวนกันตามระเบียงทางเดิน ก็ทำเพียงพยักหน้าทักทายพอเป็นพิธีแล้วรีบแยกย้าย
แต่วันนี้กลับมีเรื่องผิดคาด ผู้ฝึกหัดเวทแทบทุกคนที่เคยกบดานอยู่แต่ในห้อง ต่างพากันเดินออกมาจากที่พักด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แล้วรีบจ้ำอ้าวไปยังทิศทางเดียวกันราวกับถูกนัดหมาย
กริมรีบคว้าแขนคนรู้จักที่พอจะคุ้นหน้ากันบ้างไว้ด้วยความสงสัย เขาคือเบนสัน เพื่อนผู้ฝึกหัดระดับต้นเหมือนกัน
“เฮ้! เกิดอะไรขึ้น? พวกนายกำลังจะไปไหนกัน?”
คำถามของกริมทำให้เบนสันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะย้อนถามกลับด้วยน้ำเสียงประหลาดใจยิ่งกว่า “นายไม่รู้เหรอ? ไม่ได้เช็กข้อความในเครื่องรางเวทหรือไง? ท่านแอนเดอร์สันเรียกตัวผู้ฝึกหัดเวทที่เป็นทางการทั้งหมดไปรวมพลที
