ู่นานกว่าอลิซจะสามารถสลัดหลุดจากพันธนาการ และเคลื่อนย้ายร่างกายของตนเองออกมาจากมิติต่างระนาบได้ ปกติแล้วการกระโดดข้ามมิติที่ง่ายดายเช่นนี้ เธอสามารถทำได้อย่างสบายๆ แต่ในตอนนี้ กลับต้องใช้แรงกายแรงใจอย่างมหาศาลกว่าจะทำได้สำเร็จอย่างทุลักทุเล
ทันทีที่หลุดพ้นออกมา ดวงตาข้างเดียวที่ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงของอลิซก็จ้องเขม็งมาที่กริมอย่างดุร้าย ทั้งที่ตัวเธอสูงไม่ถึงหน้าอกของกริมด้วยซ้ำ แต่กลิ่นอายความโหดเหี้ยมและบ้าคลั่งที่แผ่ออกมากลับกดดันจนเขาแทบหายใจไม่ออก
แต่สิ่งที่ทำให้กริมใจหายใจคว่ำยิ่งกว่า กลับเป็นศีรษะมนุษย์ที่ห้อยต่องแต่งอยู่ที่เอวของเธอ ดูจากใบหน้าที่บิดเบี้ยวแยกเขี้ยวยิงฟันอย่างดุร้ายนั่น ต้องเป็นเจ้าคนซวยซิมบ้าอย่างแน่นอน ดูท่าแม้แต่หัวหน้าเผ่าแม่เฒ่าปีศาจก็ยังหนีไม่พ้นเงื้อมมือมรณะของอลิซ
“ดี… นายดีมาก…” อลิซพึมพำกับตัวเองไม่หยุด ในน้ำเสียงที่กัดฟันพูดนั้นแฝงไว้ด้วยความเกลียดชังที่ไร้ที่สิ้นสุด
คิดถึงตอนที่เธอเพิ่งย่างเท้าเข้ามาในบึงมหาเวทอาถรรพ์ ตอนนั้นเธอช่างฮึกเหิมและเต็มไปด้วยความมั่นใจเพียงใด ในสายตาของเธอ นอกจากพวกจอมเวทที่อยู่สูงส่งเหนือหัวแล้ว คนอื่นๆ ล้วนเป็นพวกดาษดื่นสามัญที่ไม่คู่ควรแม้แต่จะมาหิ้วรองเท้าให้เธอ ด้วยการป้องกันทางมิติที่แข็งแกร่งดุจป้อมปราการ และการตัดเฉือนมิติที่พลิกแพลงพิสดาร แม้แต่ต่อหน้าพวกว่าที่จอมเวทเธอก็ยังมั่นใจว่าจะรักษาศักดิ์ศรีของตนเองไว้ไ
