็รู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของจอมเวท จึงทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับความจริง ปล่อยให้ผู้ฝึกหัดเวทเข้ามาเพ่นพ่าน หรือแม้แต่ลักพาตัวพวกพ้องไปทดลอง มันก็ต้องแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น
แต่วันนี้… ไอ้เด็กเวรนี่มันลามปามเกินไป บุกเข้ามาถึงใจกลางรัง แถมยังตะโกนเรียกชื่อมันปาวๆ จะไม่ให้โกรธได้อย่างไรไหว!
เมื่อมองดูเด็กหนุ่มผิวพรรณเกลี้ยงเกลาที่ว่ายเข้ามาหาถึงที่ ซิมบ้าก็ไม่อาจระงับสัญชาตญาณดิบได้อีกต่อไป มันยื่นกรงเล็บปีศาจหมายจะควักหัวใจของเจ้าเด็กนี่มาเคี้ยวเล่นเป็นของว่าง
แต่ทว่า… ก่อนที่กรงเล็บจะสัมผัสเป้าหมาย ซิมบ้าพลันสัมผัสได้ถึงจิตสังหารรุนแรงจนขนลุกชัน มันเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาขุ่นมัวสีแดงจางๆ ไปยังกลางอากาศ จ้องเขม็งไปที่อลิซ
วินาทีที่เห็นเด็กสาวมนุษย์ร่างเล็ก ซิมบ้ากลับน้ำลายสออย่างห้ามไม่อยู่ ความปรารถนาอันรุนแรงพุ่งพล่าน มันอยากจะดึงร่างเล็กๆ นั้นมากอดรัด แล้วฝังเขี้ยวลงไปบนผิวขาวเนียน ลิ้มรสเลือดอุ่นๆ ที่หอมหวานเพื่อสร้างความอบอุ่นให้ร่างกายที่เย็นชืดของมัน
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… กลิ่นอายวิญญาณอันหอมหวลที่อัดแน่นในร่างเด็กสาวคนนั้น มันช่างเย้ายวนใจจนแทบคลั่ง มนุษย์จอมเวทระดับสูงมันไม่กล้าแตะต้อง แต่แค่ผู้ฝึกหัดเวทตัวเล็กๆ คนเดียวที่มีวิญญาณแข็งแกร่งขนาดนี้… ถ้าแอบกินไปสักคน จอมเวทคงไม่ถึงกับแตกหักกับมันหรอกมั้ง? หรือถ้ามีปัญหาจริง ก็โยนความผิดให้พวกลูกน้องสวะรับหน้าไปก็ได้ แลกกับรสชาติวิญญาณระ
