บึงมรณะอย่างไม่คิดชีวิต
เอ็นทิคที่ตอนแรกยังชะเง้อมอง หวังลึกๆ ว่าพิษแมงป่องจะเล่นงานนังเด็กปีศาจนั่นจนตายตกไปตามกัน แต่พอเห็นอีกฝ่ายหันดวงตาข้างเดียวมาจ้องตัวเองด้วยรังสีอำมหิต เขาก็รีบสลายร่างเป็นฝูงแมลง มุดดินหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอยทันที
พริบตาเดียว ในสนามรบก็เหลือเพียงอลิซที่เต็มไปด้วยไฟแค้นยืนอยู่ลำพัง เพลิงโทสะเผาไหม้จนโลลิน้อยสติแตก ร่างของเธอลอยขึ้นกลางอากาศราวกับนกยักษ์ พุ่งทะยานไล่ล่ากริมเข้าไปในหมอกหนาทึบอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อความเงียบสงัดกลับคืนสู่สนามรบ… ใต้ต้นไม้ผีสิงแห้งเหี่ยวที่อยู่ไกลออกไป ดินก็พลิกตลบอีกครั้ง ร่างแมลงของเอ็นทิคค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมาใหม่
เขาจ้องมองทิศทางที่อลิซหายไป ลังเลอยู่นานก็ไม่กล้าตามไป แม้นังเด็กนั่นจะเจ็บหนัก แต่ดูยังไงก็ยังมีแรงเหลือเฟือ เขาไม่มีความมั่นใจเลยที่จะเผชิญหน้ากับตัวอันตรายระดับนั้นตรงๆ อีก หลังจากชั่งใจอยู่พักหนึ่ง เขากัดฟันแน่น หันหลังมุ่งหน้าไปทางทิศที่เนตรพญาเหยี่ยวประจำการอยู่ ส่วนยัยโลลิอลิซนั่น… ปล่อยให้เป็นเวรเป็นกรรมของคนอื่นไปเถอะ!
…………
เวลานี้ กริมกำลังร้องโอดโอยในใจ
ใครจะไปคิดว่า ยัยโลลิคลั่งนั่นจะไม่ตามไปฆ่าอสูรแมลงมารตัวการใหญ่ แต่กลับเลือกพุ่งเป้ามาที่ปลาซิวปลาสร้อยอย่างเขา แล้วระบายอารมณ์ใส่อย่างบ้าคลั่ง!
เขาวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนอยู่ข้างล่าง ส่วนยัยเด็กปีศาจนั่นลอยอยู่กลางอากาศสูงยี่สิบถึงสามสิบเมตร ในมือถือกรงทองคุมขังมิ
