เพียงแค่เวลาไม่ถึงสิบห้านาที หน่วยทหารรับจ้างที่ติดตามผู้ฝึกหัดทั้งสามเข้ามาในบึงมหาเวทอาถรรพ์ ก็ล้มตายจนเกือบหมดสิ้น
เหลือรอดเพียงสี่คนที่ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเลือดและสิ่งสกปรก พวกเขายืนหันหลังชนกันแน่นขนัด พยายามต้านทานการโจมตีอันบ้าคลั่งของเหล่ามอนสเตอร์อย่างสุดชีวิต ในขณะที่นายจ้างของพวกเขา… ผู้ฝึกหัดเวททั้งสามคน กลับยืนกอดอกมองดูด้วยสายตาเย็นชา นอกจากจะลงมือสังหารมอนสเตอร์ที่พุ่งเข้ามาโจมตีตัวเองแล้ว พวกเขาก็ไม่ยื่นมือเข้าช่วยทหารรับจ้างเลยแม้แต่น้อย ราวกับไม่แยแสต่อความเป็นความตายของเบี้ยใช้แล้วทิ้งเหล่านี้
ในขณะที่ผู้รอดชีวิตทั้งสี่กำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอด ผู้ฝึกหัดเวททั้งสามคนกลับกำลังคุยกันอย่างสบายอารมณ์
“กลิ่นอายธาตุที่สัมผัสได้เมื่อกี้ น่าจะเป็นเด็กฝึกหัดเจ้าถิ่นของบึงนี้… ทำไมพี่ไม่ให้หนูจับตัวมันไว้ล่ะ?” เด็กหญิงแก้มยุ้ยหน้าตาจิ้มลิ้มบ่นอุบอิบอย่างน่าเอ็นดู
“จับมันไว้จะมีประโยชน์อะไร?” ชายร่างยักษ์ที่เป็นหัวหน้าส่ายหน้า “ที่นี่มีการวางค่ายกลเวทมนตร์ชั้นสูงเอาไว้ชัดเจน เราเดินวนเวียนอยู่ที่นี่มาสามวันแล้ว ก็ยังหาทางเข้าไม่เจอ ถ้าไม่มีคนนำทาง ต่อให้ให้เวลาอีกสามวัน ก็อย่าหวังว่าจะหาหอคอยจอมเวทเสียดฟ้าเจอ”
“งั้นก็ยิ่งต้องจับตัวมันมาสิ?” เด็กหญิงยังคงทำแก้มป่องไม่พอใจ อาจเพราะความเห็นของเธอไม่ได้รับความสนใจ เธอเลยไประบายอารมณ์กับเหยื่อในกรงนกแทน
พร้อมกับเสียงบ่นพึมพำ พื้นที่
