ภายในกรงทองคุมขังมิติในมือของเธอก็เริ่มบีบอัดเข้าหากันอย่างต่อเนื่อง ไม่นานร่างของอสูรทารกวิปลาสก็ถูกบีบจนกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บ เสียงร้องแหลมเล็กด้วยความเจ็บปวดของมอนสเตอร์ดังลอดออกมา แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กหญิงกลับยิ่งสดใสและน่าหลงใหลขึ้นเรื่อยๆ
เมื่ออสูรทารกวิปลาสผู้โชคร้ายระเบิดโพละกลายเป็นก้อนเนื้อบด เด็กหญิงก็ตบมือหัวเราะร่าเริง กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ
เห็นเด็กหญิงหันไปสนใจของเล่นชิ้นใหม่ ผู้ฝึกหัดอีกสองคนก็ถอนหายใจโล่งอก
ผู้ฝึกหัดหัวงูอดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปใกล้ชายร่างยักษ์แล้วกระซิบถาม “ปล่อยไอ้ตัวสอดแนมนั่นไปจะดีเหรอ? เดี๋ยวพวกผู้พิทักษ์ก็แห่กันมาหรอก!”
“ผู้พิทักษ์?” ชายร่างยักษ์แค่นเสียงหัวเราะ “ที่นี่เป็นแค่จุดทรัพยากรธรรมดา ตระกูลซารูโบยอมทุ่มทุนส่งจอมเวททางการมาเฝ้าด้วยเหรอ? เท่าที่ฉันดู นอกจากแอนเดอร์สันแล้ว ที่เหลือคงมีแต่พวกผู้ฝึกหัดเวทกระจอกๆ ทั้งนั้น เราต้องกลัวพวกมันด้วยเหรอ?”
ผู้ฝึกหัดหัวงูแสยะยิ้มชั่วร้าย ลิ้นสองแฉกแลบออกมา ส่งเสียงฟู่ๆ น่าขนลุก “แถวนี้มีวัตถุดิบหายากที่ฉันต้องการเพียบเลย ไหนๆ พวกผู้พิทักษ์ก็คงต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะโผล่หัวมา ฉันขอตัวไปเดินเล่นแถวๆ นี้หน่อยนะ!”
พูดจบ ผู้ฝึกหัดหัวงูก็เดินดุ่มๆ ตรงไปยังพื้นที่บึงด้านไกลโดยไม่สนใจใคร แต่ที่น่าแปลกประหลาดอย่างยิ่งคือ ทั้งที่มีทางเดินโรยกรวดอยู่ใกล้ๆ แต่เขากลับเดินทะลุผ่านไปราวกับมองไม่เห็น
นี่คือ
