ยังคงเป็นขั้นตอนที่ตายตัวและเส้นทางเดิมที่คุ้นเคย กริมก้าวเท้าเข้าสู่เขตตระเวนอีกครั้ง
แต่ทว่า… วันนี้ดูเหมือนจะมีบางอย่างที่แตกต่างออกไปจากทุกที
ทันทีที่เหยียบย่างเข้าสู่เส้นทางโรยกรวด กริมสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง วันนี้เหล่ามอนสเตอร์ดูตื่นตัวผิดวิสัย พฤติกรรมที่พวกมันแสดงออกมาช่างแปลกประหลาดจนน่าระแวง
จุดหมายแรกของการลาดตระเวน…ป่าพฤกษาสังหาร
ยังไม่ทันเดินเข้าไปใกล้เขตป่า กริมก็ต้องหยุดชะงักด้วยความตกตะลึงกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้า
บนกิ่งก้านที่แห้งเหี่ยวและเต็มไปด้วยรอยย่นของต้นพฤกษาสังหาร มีฝูงอีกามรณะเกาะอยู่เต็มพรืดจนแทบไม่เหลือที่ว่าง พวกมันแต่ละตัวจ้องมองมาด้วยดวงตาสีแดงฉานดั่งเลือด เอียงคอจับจ้องกริมไม่วางตา แต่ที่น่าขนลุกยิ่งกว่าคือ… พวกมันกลับเงียบกริบอย่างน่าประหลาด ผิดวิสัยอันน่ารำคาญของพวกมันโดยสิ้นเชิง
พูดตามตรง การถูกจ้องมองโดยฝูงอีกามรณะนับร้อยตัวพร้อมกัน ต่อให้เป็นผู้ฝึกหัดเวทที่ใจกล้าแค่ไหน ก็ยังอดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่ แต่สิ่งที่ทำให้กริมรู้สึกประหลาดใจที่สุดคือความเงียบปกติแล้วเสียงร้องแหบแห้งชวนปวดประสาทของพวกมันเพียงแค่สิบกว่าตัว ก็มากพอจะทำลายความสงบสุขในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรจนปั่นป่วนไปหมดแล้ว
แต่วันนี้… เงียบกริบ
ท่าทางแบบนี้ มันเหมือนกับพวกที่กำลังรอคอยงานเลี้ยงฉลองอันโอชะไม่มีผิด!
ความรู้ในสมองบอกกริมว่า อีกามรณะจะสงบปากสงบคำและอดทนรอคอยเช่นนี้ก็ต่อเมื่อ…อาห
