มาธิของกริมไปเกินครึ่ง ทำให้เขารู้สึกอ่อนเพลียอย่างหนัก สภาพนี้คงไม่เหมาะจะฝึกเวทหรืออ่านตำราต่อ กริมจึงตัดสินใจทิ้งตัวลงนอนบนเตียง เพื่อเข้าสู่การทำสมาธิระดับลึก
เมื่อจิตเข้าสู่ภวังค์สมาธิ ลมหายใจของกริมก็เริ่มสม่ำเสมอ จิตสำนึกดำดิ่งลงสู่โลกอันแปลกประหลาด
ความรู้สึกทางกายหยาบเริ่มเลือนราง ราวกับจมลงในก้อนเมฆนุ่มหนา ทุกสัมผัสรอบกายค่อยๆ ห่างไกลออกไป…
วูบ!
จิตสำนึกที่หลุดพ้นจากพันธนาการของร่างกายพุ่งทะลุเข้าสู่มิติแห่งแสง นี่คือโลกแห่งอนุภาคธาตุ!
จุดแสงหลากสีสันรูปร่างประหลาดปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้า อัดแน่นอยู่ในทุกอณูพื้นที่ ดูเหมือนการรุกล้ำของจิตวิญญาณกริมจะทำให้จุดแสงที่ล่องลอยอย่างไร้ระเบียบพวกนี้ตื่นตระหนก โลกทั้งใบพลันเกิดปฏิกิริยา
ร่างวิญญาณของกริมล่องลอยไปมาในทะเลแสง และในทุกที่ที่เขาผ่านไป จุดแสงแต่ละสีกลับแสดงท่าทีที่แตกต่างกันราวกับมีชีวิต
จุดแสงสีแดง ดูจะยินดีปรีดากับการมาของเขามากที่สุด พวกมันพากันพุ่งเข้ามาหลอมรวมกับวิญญาณของเขาอย่างบ้าคลั่งดั่งลูกนกบินกลับรัง มอบความรู้สึกอบอุ่นวาบไปทั่วดวงจิต
ในขณะที่จุดแสงโทนเย็นอย่าง สีน้ำเงิน สีเทา สีดำ และสีขาว… กลับพากันแตกฮือหนีห่างจากเขาอย่างรังเกียจ
ส่วนพวกสีกลางๆ อย่างสีม่วง สีเขียว หรือสีเหลืองดิน นั้นวางตัวเป็นกลาง ไม่ผลักไสแต่ก็ไม่เชื้อเชิญ มีเพียงตอนที่ร่างวิญญาณของกริมลอยไปชน พวกมันถึงจะยอมหลอมรวมเข้ามาอย่างช้าๆ และสงบเงี
