วยความเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธ พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไปทันที โดยไม่สนปฏิกิริยาของใครทั้งสิ้น
กริมยิ้มแห้งอย่างขมขื่น เขาจำใจผลักถาดอาหารออกไป ลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามร่างผอมเกร็งของเนตรพญาเหยี่ยวออกไปอย่างรวดเร็ว
แม้จะไม่ต้องหันกลับไปมอง กริมก็ยังสัมผัสได้ถึงสายตาอาฆาตและเย็นยะเยือกของอัลเลนที่จ้องมองแผ่นหลังเขาตาเป็นมัน
กริมพอจะเดาจุดประสงค์ของอีกฝ่ายได้ลางๆ และเมื่อเขาเดินตามเนตรพญาเหยี่ยวเลี้ยวผ่านทางโค้งหลายจุด ลัดเลาะผ่านระเบียงทางเดินมืดสลัว จนกระทั่งมาหยุดหน้าประตูบานหนึ่ง เขาก็ยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตนเอง
นี่คือห้องพักของนางมารวิปลาส… และคนที่รออยู่ข้างในก็ไม่ใช่ใครอื่น คืออีกสองคนที่เหลือในกลุ่มสามผู้แข็งแกร่ง…อสูรแมลงมารและนางมารวิปลาส
สภาพห้องนี้ดูเรียบง่ายพอๆ กับห้องของกริม เฟอร์นิเจอร์มีน้อยชิ้นจนนับนิ้วได้ นอกจากเตียงไม้ขนาดใหญ่พิเศษที่ดูแข็งแรงทนทาน ก็มีเพียงโต๊ะเขียนหนังสือและเก้าอี้อีกหนึ่งตัว
อ้อ… ตรงมุมห้องยังมีหุ่นซ้อมมือที่หล่อจากโลหะทั้งตัวตั้งอยู่ตัวหนึ่ง ร่องรอยขีดข่วนและรอยดาบที่ฟาดฟันจนยับเยินบนตัวหุ่น บ่งบอกว่ามันคงเป็นของใช้ที่ถูกใช้งานหนักที่สุดในห้องนี้
ดาบเหล็กยักษ์ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของนางมารวิปลาสแขวนเด่นหราอยู่บนผนัง
ปกติสามคนนี้ก็ไม่ได้ลงรอยกันนัก แต่เมื่อมีผลประโยชน์บางอย่างร่วมกัน กลุ่มอำนาจเล็กๆ กลุ่มนี้ก็พร้อมจะผนึกกำลังกันได้อย่างเหนียว
