น้อย แล้วค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน
สายตาที่เขาลอบมองอัลเลนนั้นเต็มไปด้วยจิตสังหารอำมหิตที่ปิดไม่มิด
ความจริงเขาฟื้นสติมาสักพักแล้ว แต่ด้วยสถานการณ์ที่ไม่แน่นอน เขาจึงเลือกแกล้งตายต่อไป
คิดไม่ถึงเลยว่า… การตัดสินใจพลาดเพียงชั่ววูบ จะทำให้เขาชวดตำแหน่งหัวหน้าผู้ฝึกหัดอันทรงเกียรติไปต่อหน้าต่อตา! วินาทีนี้ เขาอยากจะพุ่งเข้าไปฉีกเนื้ออัลเลนกินสดๆ เสียให้รู้แล้วรู้รอด
“ทำไมอีผีดูดเลือดนั่นไม่กัดมันให้ตายๆ ไปซะ!” เฟนริลคำรามลั่นในใจ
แต่ฉากหน้า เขารีบซ่อนความผิดหวังและความบ้าคลั่งไว้อย่างมิดชิด เมื่อลุกขึ้นยืนเต็มตัว ใบหน้าของเขาก็กลับมาประดับรอยยิ้มประจบสอพลออันคุ้นเคยอีกครั้ง
“รุ่นพี่อัลเลน! พี่รีบลุกขึ้นเถอะครับ พื้นตรงนี้สกปรกมาก เดี๋ยวไอ้เศษขยะพวกนี้ผมจัดการให้เอง!”
เสียงของเฟนริลช่วยเรียกสติอัลเลนให้กลับมา
อัลเลนรีบลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ มือยังคงหมุนเล่นเครื่องรางเวทชิ้นใหม่ ใบหน้าเริ่มฉายแววยโสโอหังตามสันดานเดิม
“งั้นตรงนี้ฝากนายจัดการด้วยแล้วกัน! หัวหน้าคนเก่าตายแล้ว ฉันต้องรีบไปแจ้งข่าวให้ทุกคนรู้ ลำบากนายหน่อยนะ… อ้อ! ฉันจำได้ว่าเจ้าพวกจระเข้ยักษ์บึงมรณะพวกนั้นได้เวลาให้อาหารพอดี…” ประโยคสุดท้าย อัลเลนกัดฟันพูดเน้นเสียง แฝงความอำมหิตเย็นเยียบ
“เข้าใจแล้วครับ เข้าใจแล้ว! เดี๋ยวผมรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย!” เฟนริลก้มหัวรับคำบัญชาจนแทบจรดพื้น
เมื่อได้ลิ้มรสอำนาจเป็นครั้
