็ดถูกฝังอยู่บนใบหน้า
เรือนร่างของเธอถูกห่อหุ้มด้วยชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีแดงสดที่ขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าอย่างชัดเจน ผิวขาวเนียนละเอียดที่โผล่พ้นชายกระโปรงออกมาทำให้คนมองตาลายวิงเวียนด้วยความหลงใหล
ในหอคอยจอมเวทเสียดฟ้าแห่งบึงมรณะที่มืดทึมแห่งนี้ เครื่องแต่งกายของผู้ฝึกหัดเวทส่วนใหญ่ล้วนเป็นชุดคลุมสีเทาและผ้าคลุมสีดำ โทนสีมืดคือธีมหลักของที่นี่ การได้มาเห็นสาวงามที่สดใสเจิดจ้าเช่นนี้อย่างกะทันหัน ทำให้ชายหนุ่มทั้งสามคนถึงกับยืนตะลึงตาค้าง ลืมคำพูดไปชั่วขณะ
นับตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นโฉมหน้าของสาวงามผู้นี้ ไฟปรารถนาที่ยากจะอธิบายก็พุ่งพล่านขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ แผดเผาพวกเขาจนคอแห้งผาก
แต่แองก์โซสมกับที่เป็นหัวหน้าผู้ฝึกหัดที่ถูกท่านจอมเวทคัดเลือกมาเป็นพิเศษ ความสามารถในการควบคุมจิตใจย่อมเหนือชั้นกว่าสมุนทั้งสอง ขณะที่อัลเลนและเฟนริลเผลอทำหน้าหื่นกามราวกับคนเสียสติ แองก์โซกลับกระชากสติหลุดออกมาจากภวังค์สีชมพูนั้นได้อย่างฉับพลัน
“เธอเป็นใคร? รีบบอกชื่อมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้น…”
สีหน้าของแองก์โซเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เขารีบกระโดดถอยหลังสองก้าว มือทั้งสองข้างตะปบไปที่กระเป๋าคาดเอวเพื่อเตรียมพร้อม
หอคอยจอมเวทแห่งนี้ แม้จะใหญ่โต แต่ผู้ฝึกหัดเวทภายในแต่ละคนต่างก็คุ้นหน้าคุ้นตากันดี เพราะประชากรกลุ่มนี้รวมกันแล้วก็มีเพียงสี่ถึงห้าสิบคน แถมยังใช้ชีวิตร่วมกันมานานปี
แม้แต่คนสันโดษอย่างกริม ก็ยังมีเพื่อน
