ที่พอคุยกันได้บ้าง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหัวหน้าผู้ฝึกหัดอย่างแองก์โซที่ต้องแจกจ่ายภารกิจให้กับทุกคนทุกวัน เขาสามารถหลับตาท่องประวัติพื้นฐานของผู้ฝึกหัดทุกคนในชั้นหนึ่งถึงสามได้เป็นฉากๆ
แต่ทว่า… ไม่ว่าเขาจะค้นหาในความทรงจำอย่างไร ก็ไม่สามารถหาผู้ฝึกหัดเวทที่ตรงกับเด็กสาวชุดแดงตรงหน้านี้ได้เลย
เดี๋ยวนะ… เธอเดินออกมาจากห้องของแมรี่?
สำหรับแมรี่ที่มาจากเมืองชายแดนอันห่างไกลคนนั้น ภาพจำที่ชัดเจนที่สุดสำหรับแองก์โซคือนิสัยที่ดื้อรั้นและหัวแข็ง แม้หน้าตาจะจัดว่าสวยแบบลูกขุนนาง แต่เธอกลับไม่รู้จักกาลเทศะ ถึงขนาดกล้าเมินเฉยต่อคำเชิญไปติวเข้มที่ห้องของเขาในตอนกลางคืนอยู่หลายครั้ง
ดังนั้น ตอนที่จอมเวททางการแอนเดอร์สันต้องการผู้ฝึกหัดสักคนไปเป็นผู้ช่วย แองก์โซจึงได้เสนอชื่อเธอไปอย่างกระตือรือร้นเพื่อตัดรำคาญ
หรือว่า…
ความคิดในหัวของแองก์โซหมุนวนอย่างรวดเร็ว ภาพสาวน้อยขี้อายที่มีกระเล็กน้อยที่ปีกจมูก ค่อยๆ ซ้อนทับกับเด็กสาวชุดแดงที่ท่าทางมั่นใจและทรงอำนาจตรงหน้า ในที่สุดเขาก็ต้องอ้าปากค้าง แทบจะร้องอุทานออกมา
“เธอ… เธอคือแมรี่!”
ชื่อแมรี่ดูเหมือนจะไปสะกิดโดนปมบางอย่างของเด็กสาวชุดแดงเข้าอย่างจัง
ใบหน้าที่เมื่อครู่ยังดูยั่วยวนมีเสน่ห์พลันบิดเบี้ยวจนน่ากลัว ปากกระจับเล็กๆ ฉีกกว้างออกไปจนถึงใบหู กลายเป็นปากแสยะขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคม แมรี่ชุดแดงพุ่งทะยานเข้าใส่ราวกับอสูรร้าย กัดขย้ำเข้าที่ลำ
