มีใครโดนเวทมนตร์ตีกลับใส่เหรอ?” กริมทำหน้างง จับต้นชนปลายไม่ถูก
“ไม่ใช่เวทมนตร์ตีกลับ แต่มีคนถูกลอบสังหาร… คาห้องพักของเขาเอง!” เมื่อเห็นสีหน้างุนงงของกริมดูไม่เหมือนการเสแสร้ง แองก์โซจึงยอมเอ่ยปากพูดช้าๆ แต่สายตายังคงจับจ้องทุกปฏิกิริยาบนใบหน้าของกริมไม่วางตา
“ลอบสังหาร?” กริมสะดุ้ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความตกตะลึง “ใครตาย!”
แม้ในหอคอยจะมีคนตายเป็นประจำ แต่ส่วนใหญ่มักเกิดจากภารกิจหรือการทดลองผิดพลาด ไม่เคยมีกรณีถูกลอบสังหารมาก่อน เพราะผู้ฝึกหัดเวททุกคนถือเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของท่านแอนเดอร์สัน ท่านไม่มีทางยอมให้เกิดการฆ่าฟันกันเองในบ้านแน่ๆ หากใครฝ่าฝืน ย่อมต้องเจอการลงทัณฑ์ที่โหดเหี้ยมที่สุด
“มิเรย์!”
กริมขมวดคิ้ว เขารู้จักชื่อนี้ มิเรย์เป็นผู้ฝึกหัดธรรมดาที่ร่ายเวทได้แค่บทเดียว ข้อมูลอื่นๆ เขาแทบไม่รู้ จำได้ลางๆ แค่ว่าเป็นเด็กหนุ่มหน้าตกกระที่อายุน้อยกว่าเขาเสียอีก
“งั้นที่พวกนายมาหาฉัน คือต้องการ…”
“เราจำเป็นต้องตรวจค้นห้องของแก ไม่ใช่แค่แกคนเดียว แต่ผู้ฝึกหัดทุกคนที่อยู่ในข่ายน่าสงสัยต้องถูกตรวจสอบทั้งหมด” แองก์โซประกาศเสียงเย็น
“ใช่แล้ว ห้องของทุกคนต้องถูกค้น รีบหลีกทางซะ! ขืนชักช้าถ้าท่านจอมเวทเอาเรื่องขึ้นมา แกจะรับผิดชอบไหวเหรอ?” เฟนริลรีบตะโกนข่มขู่เสริมบารมีนายทันที
ความโกรธแล่นพล่านขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ แต่กริมทำได้เพียงกัดฟันข่มมันเอาไว้
ค้นทุกคนงั้นเหรอ? ตลกสิ้นดี! ห้องขอ
