ะได้ของติดมือมา และนั่นหมายถึงความเสี่ยงที่จะพุ่งสูงขึ้นตามจำนวนครั้งที่ก้าวเท้าเข้าไป
เดินไปตามเส้นทางอันวังเวงได้ประมาณหนึ่งถึงสองร้อยก้าว ก็พ้นจากเขตแดนของต้นไม้สังหาร เบื้องหน้าปรากฏต้นไม้ภูตผีที่น่าสะพรึงกลัวต้นหนึ่งพาดขวางทางเดินหิน กิ่งก้านเถาวัลย์ที่ห้อยลงมาราวกับสิ่งมีชีวิตยังคงขยับยุกยิกบิดไปมาไม่หยุดหย่อน
กริมดึงเครื่องรางเวทที่แสดงถึงสถานะของตนออกมาจากคอ แล้วท่องบ่นรหัสเวทมนตร์ที่ศิษย์เวททุกคนต้องเรียนรู้ออกมาเบาๆ
“มูฮันโทเรีย ซินหลัว”
สิ้นเสียงร่ายเวท พลังลึกลับที่ไร้รูปร่างและจับต้องไม่ได้สายหนึ่งก็ระเบิดออกมาจากเครื่องรางรูปกางเขนสีดำ คลื่นพลังม้วนกวาดไปทั่วทุกตารางนิ้วในพื้นที่โดยรอบอย่างรวดเร็ว
ในหัวของกริมมีเสียงแจ้งเตือนฉุกเฉินดังขึ้นทันที
[แจ้งเตือน! ตรวจพบคลื่นพลังผิดปกติ การทำงานของชิปอัจฉริยะถูกรบกวน…]
เสียงของชิปอัจฉริยะค่อยๆ เบาลง จนท้ายที่สุดกลายเป็นเสียงซ่าๆ ที่บาดหู แล้วเงียบหายไป
ทว่ากริมไม่ได้ใส่ใจ เขาชูเครื่องรางเวทขึ้นสูงแล้วก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง เมื่อเขาเข้าไปใกล้ เถาวัลย์เหล่านั้นก็ถอยร่นและหดตัวกลับไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ยอมเปิดทางเดินอันรกร้างสายหนึ่งออกมา
เมื่อลาดตระเวนเขตแดนของต้นไม้สังหารและเถาวัลย์อสูรดูดเลือดเสร็จสิ้น ต่อไปก็จะต้องเข้าสู่สวนสนุกของเหล่าทารกปีศาจ… สำหรับสถานที่แห่งนั้น ในใจของกริมเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจปิดบังได
