ยก้าว รอจนกระทั่งเขาอยู่ห่างจากฝูงเห็ดหน้าคนกลุ่มนี้พอสมควร ความหนาวเหน็บตามร่างกายจึงเริ่มจางหายไป
เห็ดหน้าคนเหล่านี้แม้จะดูตะมุตะมิ แต่มันคือสัตว์อสูรที่กินเนื้อเป็นอาหารอย่างแท้จริง และพวกมันโหดเหี้ยมขนาดที่ว่าแม้แต่วิญญาณของเหยื่อก็ไม่ยอมละเว้น ร่างต้นของพวกมันล้วนเป็นเห็ดขาวที่ปนเปื้อนธาตุมืดอย่างเข้มข้น แต่ละตัวมีความสามารถในการสร้างภาพหลอนเพียงเล็กน้อย ไม่เพียงพอที่จะจับสิ่งมีชีวิต ‘ขนาดใหญ่’ อย่างมนุษย์ได้เลย
แต่ปัญหาคือ… พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่รวมกันเป็นฝูง
เห็ดหน้าคนนับร้อยนับพันเมื่อมารวมตัวกัน สามารถกางอาณาเขตภาพลวงตาคล้ายภาพสะท้อนกลางทะเลทราย ทำให้สิ่งมีชีวิตที่ถูกล่อลวงหลงใหลอยู่ในนั้นโดยไม่รู้ตัว
ดังนั้นในขณะที่ฝูงเห็ดหน้าคนกระโจนเข้าใส่ร่างเหยื่อเพื่อกัดกินเนื้อหนังอย่างเอร็ดอร่อย เหยื่อผู้นั้นอาจจะกำลังยิ้มแย้มอย่างมีความสุขโดยจมดิ่งอยู่ในห้วงมิติพิศวงแห่งใดแห่งหนึ่งอยู่ก็เป็นได้!
สำหรับจอมเวทที่เป็นทางการแล้ว เห็ดหน้าคนที่มีความสามารถสร้างภาพหลอนพื้นๆ เหล่านี้ถือเป็นวัตถุดิบปรุงยาเวทที่ไม่เลวเลยทีเดียว แต่สำหรับศิษย์เวทอย่างกริม การมาลาดตระเวนที่นี่แต่ละครั้งหมายถึงต้องเสี่ยงชีวิตจากการถูกเจ้าสัตว์ประหลาดตัวจิ๋วเหล่านี้ล่อลวงไปฆ่า
หากกริมต้านทานอาณาเขตภาพลวงตาไม่ไหวและถูกล่อลวงเข้าไปในแปลงดอกไม้… ถ้าเป็นแบบนั้น เหล่าเห็ดหน้าคนก็สามารถกัดกินเขาได้อย่างสบายใจเฉ
