กาศก็ยังพอมองเห็นได้ลางๆ
หมอกหนาสีขาวซีดเมื่อครู่ ในสายตาของกริมตอนนี้กลายเป็นกลุ่มก้อน เป็นเส้นสาย เป็นแผ่นฟิล์มของอนุภาคธาตุน้ำที่ไหลเวียนอย่างเชื่องช้า ภายใต้การควบคุมของพลังลึกลับบางอย่าง พวกมันไม่สามารถกระจายออกไปข้างนอกได้ ทำได้แค่ปกคลุมบึงมหาเวทอาถรรพ์แห่งนี้ปีแล้วปีเล่า
กริมหยุดยืนนิ่ง ดวงตาภายใต้เงาฮู้ดเป็นประกายวาววับ จ้องเขม็งไปที่พืชกลายพันธุ์ริมทาง ภายใต้การรับรู้ด้วยสายตาแบบใหม่ ความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกนอกจอมปลอมก็ถูกกระชากออกมาอย่างหมดจด!
ใต้เปลือกไม้เหี่ยวย่นขรุขระ มีกลุ่มใบหน้าภูตผีดูน่าสยดสยองอัดแน่นยั้วเยี้ย นี่คือวิญญาณที่ถูกพฤกษาสังหารกักขังไว้อย่างทารุณ และบนลำต้นสีเทาขาว ขอบใบที่ม้วนงอ ปลายหนามไม้แหลมคม กริมยัง ‘มองเห็น’ แสงเรืองรองสีเขียวอมฟ้า นี่น่าจะเป็นรังสีสเปกตรัมพลังงานของพิษอัมพาต
ส่วนเถาวัลย์มารโลหิตที่อาศัยเกาะกินอยู่บนต้นพฤกษาสังหาร ภายใต้เนตรหยั่งรู้ธาตุของกริม มันคือมอนสเตอร์สีแดงฉานทั้งเส้นที่ดูน่ากลัว ภายใต้ผิวเปลือกสีเขียวหญ้าที่บิดเบี้ยวขยับไหวนั้น คือเลือดบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนอยู่ภายใน และตรงจุดที่มันเชื่อมต่อกับพฤกษาสังหาร ในโพรงไม้ที่ว่างเปล่า ถุงเลือดขนาดเท่ากำปั้นกำลังเต้นตุบตับเป็นจังหวะ ยุบหนอพองหนอ ดูคล้ายหัวใจมนุษย์ไม่มีผิด
กา… กา…
เสียงร้องแหลมระคายหูมาพร้อมกับฝูงอีกามรณะที่บินโฉบมาจากระยะไกล พวกมันเกาะลงบนกิ่งไม้ กระพริบดวงตาสีแ
