เรืองรองสีเขียวจางๆ บรรยากาศเย็นเยียบและวังเวงของมันคือสิ่งที่เหล่าวิญญาณแค้นและภูตผีโปรดปรานเป็นที่สุด
ด้วยความที่ขาดการดูแลรักษามาเนิ่นนาน ฐานล่างของหอคอยจึงถูกพันธนาการไว้ด้วยเถาวัลย์มารที่เติบโตอย่างบ้าคลั่ง หนามแหลมคมกริบบนเถายักษ์วาววับราวกับโลหะ หากคนธรรมดาพลาดท่าถูกรัดเข้า ไม่เกินครึ่งเค่อ เลือดในกายจะถูกสูบจนแห้งเหือด กลายเป็นเพียงโครงกระดูกขาวโพลนที่ทับถมกันเป็นเนินสูงอยู่โคนต้น
เมื่อความมืดเข้าปกคลุม แสงเทียนสลัวก็ถูกจุดขึ้นภายในหอคอย แสงไฟริบหรี่ที่ลอดผ่านหน้าต่างแคบๆ ออกมา ไม่เพียงไม่มอบความอบอุ่น แต่มันกลับกระตุ้นความหนาวเหน็บในก้นบึ้งจิตใจของผู้ที่พบเห็นอย่างน่าประหลาด
ภายในห้องแคบๆ กริม เด็กหนุ่มที่เพิ่งอายุครบสิบห้าปีหมาดๆ นั่งหลังตรงอยู่หน้าโต๊ะไม้เก่าคร่ำครึ เบื้องหน้ามีหนังสือเวทมนตร์เล่มหนากางอยู่ ปากกาขนนกในมือขยับคัดลอกตัวอักษรอย่างเงียบเชียบ
แม้จะข้ามมิติมายังโลกใบใหม่ได้ 2 ปีแล้ว แต่ภาวะวิญญาณไม่เข้ากันยังคงเล่นงานเขาอยู่เนืองๆ อาการปวดหัวจี๊ดแล่นพล่านขึ้นมาเป็นพักๆ
ในชั่วขณะที่สมาธิหลุดลอย ภาพความทรงจำจากโลกเดิมฉายวาบเข้ามาในสมองไม่หยุดหย่อน มือของเขากระตุกวูบ ปลายปากกา
