ชะงักค้าง… ทิ้งรอยหมึกก้อนใหญ่เลอะลงบนกระดาษหนังแกะหยาบๆ
‘โธ่เว้ย! พังอีกแล้ว!’
กริมขบกรามแน่น เผลอกำหมัดจนเส้นเลือดปูดโปน อยากจะตะโกนระบายความอัดอั้นออกมาให้ลั่นห้อง แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงสูดหายใจลึก ข่มความโทสะลงไปในอก
ที่นี่ไม่ใช่โลกที่เขารู้จักอีกต่อไป… และร่างนี้ เดิมทีก็เป็นของ ผู้ฝึกหัดเวท ที่ชื่อว่ากริม ส่วนตัวเขา… หลี่สวิน เป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนที่เข้ามาสวมรอยแทนที่ในวินาทีที่กริมตัวจริงตายจากอุบัติเหตุเท่านั้น
การต้องข้ามมิติจากโลกที่ไร้พลังเวท มายังโลกแฟนตาซีสุดโหดหินที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์และปกครองโดยเหล่าจอมเวทผู้ทรงอำนาจ โดยไม่มีอะไรติดตัวมาเลยสักอย่าง… กระบวนการปรับตัวนี้มันช่างเจ็บปวดเจียนตาย
โชคยังดีที่เศษเสี้ยวความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมยังหลงเหลืออยู่ เมื่อหลอมรวมเข้ากับวิญญาณของหลี่สวิน ทำให้เขาพอจะอ่านออกเขียนได้บ้าง ไม่อย่างนั้น ลำพังแค่การออกเสียงคาถาที่ลิ้นแทบพันกัน กับตัวอักษรยุ่บยั่บเหมือนลูกอ๊อดพวกนี้ คงทรมานเขาจนอยากกลั้นใจตายไปแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น… อาการปวดหัวเรื้อรังนี้ก็ยังคอยกวนใจเขาไม่เลิก
อยู่ที่นี่ เขาไม่กล้าเผยพิรุธแม้แต่น้อย ได้แต่สวมหน้ากาก
