ิ่งที่ใช้ในเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น นักเวทมนตร์ไม่ควรพึ่งพามันทั้งหมด!”
ลั่วโหวเห็นด้วยอย่างยิ่ง จึงพูดว่า
“แน่นอน ฉันก็จะไม่พึ่งพาพลังภายนอกทั้งหมดหรอก”
ลั่วโหวนึกถึงคำบ่นของคุณหนูถังที่บอกว่าการค้าขายนั้นยากลำบาก
การค้าขายที่ยากลำบากก็เพราะต้นทุนที่ไม่ลดลง ตระกูลถังก็ไม่เคยรับสินค้าจากลั่วโหวเลย พวกเขาซื้อสินค้าจากมนุษย์ต่างดาวมาขายต่อ ซึ่งแน่นอนว่าทำให้ต้นทุนเพิ่มขึ้น
ดังนั้นลั่วโหวจึงถามว่า
“ฝ่าบาท ท่านจะขายวัตถุดิบเวทมนตร์ให้ผมบ้างได้ไหมครับ?”
ฝ่าบาทบอกว่าได้ แล้วถามต่อว่าลั่วโหวต้องการอะไร ลั่วโหวจึงตอบว่า
“แก่นแข็งของสัตว์อสูร ขนสัตว์ กระดูกและฟัน โลหะผสมเวทมนตร์ ยาเวทมนตร์ และอื่น ๆ อะไรก็ได้ทั้งนั้น เป็นไงบ้างฝ่าบาท คุณจะจัดหาสินค้ามูลค่า 100 พันล้านหยวนคริสตัลให้ผมไหม ผมจะให้องค์หญิงอวี่หลานช่วยร่างรายการสั่งซื้อให้”
ฝ่าบาทหัวเราะพลางกล่าวว่า
“ลั่วโหวจริง ๆ นะ คำสั่งซื้อครั้งนี้ดีมาก ฉันรับไว้เอง ถ้าที่นี่มีไม่พอ ฉันจะช่วยสั่งซื้อจากอารยธรรมอื่นให้ 100 พันล้านหยวนคริสตัล!”
หลังจากจบการติดต่อกับกาย่า ลั่วโหวก็ติดต่อองค์หญิงอวี่หลาน ตอนนี้เธออยู่ในเมืองเอลฟ์บนที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต เทคโนโลยีบางอย่างของลั่วโหวเช่น โทรศัพท์มือถือไม่สามารถติดต่อเธอได้ แต่สามารถติดต่อผ่านอุปกรณ์สื่อสารที่อวี่หลานให้มา เป็นลูกแก้ววิเศษ เหมือนกับที่ลั่วโหวให้หลินหลิงบนยานความหวัง
แน่นอนว่าไม่ได้เจอต
