ลั่วโหวไม่รู้ว่ามีพ่อมดแม่มดมาถึงโลกกี่คนและเข้าควบคุมมนุษย์ไปแล้วเท่าไหร่ แม้แต่หยิวเอ๋อร์เองก็ยังงงว่าเกิดอะไรขึ้น
แม้จะใช้ผลึกสมองระดับสูงล่อใจให้ผู้คนมากมายยอมรับการปลูกถ่าย แต่ก็ยังมีนักบวช ผู้ศรัทธา หรือคนที่หวาดกลัวสิ่งเหล่านี้ปฏิเสธการปลูกถ่ายอยู่ไม่น้อย
โดยเฉพาะอย่างยิ่งมนุษย์ต่างดาว!
ในใจรู้สึกไม่สบายใจเลย!
ลั่วโหวพบจางถง เมื่อหล่อนเห็นเขาก็ยิ้มพลางถามว่า
“อาจารย์ หายดีแล้วหรือคะ?”
ลั่วโหวไม่อยากให้หล่อนเป็นห่วง จึงตอบว่า
“หายแล้ว ฮ่ะ ๆ อาจารย์มาหาเธอเพื่อเล่นด้วยน่ะ!”
“เล่นอะไรเหรอ?”
หญิงสาวถามพร้อมรอยยิ้ม
ลั่วโหวรวบร่างเธอเข้ามากอด มือบีบเบา ๆ ที่สะโพก พูดว่า
“คุณยังไม่ได้สร้างฐาน อาจารย์ไม่สามารถสอนคุณได้ นอกเสียจาก… นอกเสียจากคุณจะไม่ใช่!”
หญิงสาวคนนี้เป็นคนที่สนิทสนมง่าย เธอต่อยเขาทีหนึ่งพร้อมกับพูดอย่างไม่พอใจว่า
“คุณมีประสบการณ์เยอะจังเลยนะ ฉันจะบอกให้! พวกนักเวทมนตร์คนนั้นรังเกียจผู้ชายมาก และเขายังดูถูกสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาอื่น ๆ ด้วย เขาคิดว่าทุกคนเป็นแค่สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ”
ลั่วโหวหัวเราะแล้วพูดว่า
“ถึงจะกินไม่ได้ แต่ก็ต้องดูสิ!”
แต่ตอนนี้พลังวิเศษของลั่วโหวเต็มเปี่ยมแล้ว เขาไม่อยากปล่อยมันไปเสียเปล่าในปากของผู้หญิงคนหนึ่ง มันช่างสิ้นเปลืองเกินไป ดังนั้นลั่วโหวจึงบอกเธอตรง ๆ จนทำให้หญิงสาวรู้สึกอาย แต่ด้วยนิสัยที่ค่อนข้างกล้า เธอจึงหัวเราะพูดว่า
“อาจารย์คะ สิ
