ฤหาสน์เมเปิ้ล เด็ก ๆ หลายคนกำลังเล่นอยู่ในสนามหญ้าโดยมีผู้หญิงหลายคนคอยดูแล
เมื่อเด็ก ๆ เห็นเขากลับมา ต่างก็วิ่งเข้ามาหา
“พี่ชาย พี่ลั่วโหว” พวกเขาต่างเรียกเสียงระงม
ลั่วโหวอุ้มหลัวถิงขึ้นมา แล้วพูดกับสุภาพสตรีวัยสาวหลายคนที่เดินเข้ามาว่า
“พวกคุณตู้สบาย ๆ กันจังเลยนะ รู้สึกเบื่อบ้างไหม?”
ป้าคนที่สองหัวเราะพลางตอบว่า
“จะเรียกว่าสบายได้ยังไงกันล่ะ? แค่วันนี้ออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์หน่อยเท่านั้น! ปกติก็ฝึกฝนกันอยู่ตลอดนะ!”
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ลั่วโหวนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกลับมาได้สักพักแล้ว ตอนอยู่ที่ดาวสัตว์อสูร เขาคิดว่าบนโลกคงมีเรื่องมากมายที่รอให้เขาจัดการ แต่ไม่คิดว่าทุกอย่างจะถูกจัดการไว้เรียบร้อยดีแล้ว
นี่แหละที่เรียกว่า
“โลกไม่มีใครคนใดคนหนึ่งก็ยังคงหมุนต่อไป!”
“พี่ หนูก็อยากไปดาวมอนสเตอร์ด้วย!” หลัวถิงกล่าวพลางโอบกอดคอเขาไว้
บรรดาสตรีที่อยู่รอบข้างต่างหัวเราะขึ้นมา แม่ของลั่วโหวหัวเราะพลางกล่าวว่า
“ลั่วโหวพี่สาวของลูกกลับมาแล้ว แต่ทำไมถึงหายไปอีกแล้วล่ะ เธอไปไหนกันนะ?”
ตอนนี้เซียวไป๋กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างเท้าของเจ้านาย พยายามเอาใจเจ้านายอยู่
คุยกับญาติ ๆ ได้ไม่กี่ประโยค
จู่ ๆ ก็เห็นยานลำงามลำหนึ่งลงจอด!
“พี่เสี่ยวเสว่ยกลับมาแล้ว!” หลัวถิงดิ้นรนจะลงไปทันที!
ลั่วโหววางเธอลง แล้วนั่งยอง ๆ ลงอีกครั้ง อุ้มเซียวไป๋ขึ้นมา
“ไปกันเถอะ ใครอยากไปปราสาทลอยฟ้าของเสี่ยวเสว่ยกับฉันบ้าง?”
พี่เสี่
