บทที่ 330 คนชั่วฟ้องก่อน
ภูเขาหิมาลัย ปราสาทลอยฟ้า
เช้าวันเสาร์หนึ่งวัน
โจวรุ่ยเสวียสวมชุดเดรสสั้นสีเขียวอ่อน เผยให้เห็นขาเรียวตรงสวยเนียนนุ่ม วิ่งออกมาจากปราสาท
คล้องลูกหยกสีเขียวไว้รอบคอ พลังงานเล็กน้อยกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในลูกหยก
“พี่!”
โจวรุ่ยเสวียวิ่งเข้ามาใกล้ แล้วกระโดดเกาะติดตัวเขา ก่อนจะถูไถแก้มกับใบหน้าของเขาหลายครั้ง
“พี่ พี่ไม่ได้พาฉันเดินช้อปปิ้งมานานแล้ว วันนี้ไปด้วยกันนะ”
พูดจบก็ยื่นปากยื่นขวับมองเขา
“โอเค! วันนี้เรามาเดินเที่ยวกันเลย!”
มานานแล้วที่ไม่ได้เดินเที่ยวในฐานะ
“มหาจารย์”
“พี่ชาย วันนี้เราขับยานบินออกไปได้ไหม?”
โจวรุ่ยเสวียชี้ไปที่ยานบินสีเงินบนลานจอด
“ดีมาก!”
ลั่วโหวลูบหัวเธอแล้วหัวเราะกล่าว
“งั้นเราไปกันเลย!”
โจวรุ่ยเสวียรีบจับแขนเขาทันที
ในรถบินลำนั้น
โจวรุ่ยเสวียนั่งอยู่ที่เบาะคนขับ การขับขี่ยานยนต์บินสำหรับเธอซึ่งสามารถขับขี่ยานอวกาศได้นั้นเป็นเรื่องง่ายดาย
ในทะเลทรายอิรัก การมาถึงของยุคอวกาศได้ “ปลดปล่อย” ผู้หญิงหลายคน หญิงสาวชาวอาหรับที่มีจมูกสูงและดวงตาน่าหลงใหล หลายคนสามารถสวมใส่เสื้อผ้าที่ชอบได้อย่างอิสระ เช่นเดียวกับโจวรุ่ยเสวียที่ใส่เดรสปล่อยให้ขาเรียบเนียนเห็นยาวเด่น ก็มีให้เห็นมากมาย
แต่กระโปรงสั้นมาก ๆ ยังคงถูกห้ามอยู่!
“ปรมาจารย์” มีเสน่ห์อย่างไม่น่าเชื่อ ตามท้องถนนมีผู้คนทักทายเขาอยู่เสมอ และมีสาวงามผิวสีต่าง ๆ ส่งสายตาหวานเป็นครั้งคราว
โจวร
