ุ่ยเสวีย โอ้อวดดึงแขนเขาอย่างภาคภูมิ บางครั้งจะมองตาสาวสวยที่มีรูปลักษณ์และบุคลิกงดงามอย่างท้าทาย ราวกับจะบอกว่า
“เขาเป็นของฉัน เธออย่าคิดแย่งนะ”
ในเวลานั้น หากสาวงามมีชายคนอื่นอยู่ข้าง ๆ ชายผู้นั้นก็จะถ่อมตัวทักทายว่า
“ลั่วโหว สวัสดี!”
แล้วเขาก็จ้องมองไปยังบางส่วนของโจวรุ่ยเสวีย
โจวรุ่ยเสวียก็จ้องชายคนนั้นอย่างดุดัน
หญิงสาวข้าง ๆ ชายคนนั้นก็มักจะส่งเสียง “หึ” ออกมา
เนื่องจากการค้าระหว่างดาวเคราะห์เริ่มขยายตัว ทรัพยากรจึงอุดมสมบูรณ์อย่างยิ่ง
โจวรุ่ยเสวียเห็นร้านบาร์บีคิว จึงร้องบอกว่า
“พี่ชาย ฉันหิวแล้ว!”
ทั้งสองเดินเข้าไปข้างใน มีลูกค้าหลายคนมองเห็นพวกเขา เมื่อเป็นผู้ชายก็จะโบกมือยิ้มทักทาย ส่วนผู้หญิงจะมองด้วยสายตาชื่นชม
พนักงานR4 คนหนึ่งเดินเข้ามา และถามเป็นภาษาอังกฤษว่า “คุณผู้ชาย ต้องการสั่งอะไรไหมครับ?”
โจวรุ่ยเสวียนั่งลงข้าง ๆ เขาอย่างตื่นเต้น แล้วมองไปรอบ ๆ ก่อนจะพูดกับ R4 ว่า
“ให้เอาเมนูที่เชฟถนัดที่สุดนะ!”
ดวงตาของ R4 ส่องประกายแดง ราวกับกำลังครุ่นคิดว่าอะไรคือ
“เมนูที่ถนัดที่สุด” แล้วจึงตอบว่า
“ข้าวหมกแกะ? หรือแกะย่างอายุสามเดือนที่เนื้อนุ่ม?”
โจวรุ่ยเสวียมองไปรอบ ๆ ร้านอาหาร แล้วหันไปถามกับลั่วโหวว่า “พี่ชาย นั่นคืออะไร?”
ลั่วโหวมองอย่างรวดเร็ว แล้วหัวเราะพูดว่า
“นั่นคือลูกอัณฑะของแพะนะ!”
“อะไรนะ ลูกอัณฑะ?”
โจวรุ่ยเสวียถามด้วยความสงสัย
ลั่วโหวคิดในใจ หิมะเป็นหมอเล็ก ๆ ท
