ราชีดที่คุณพูดถึง”
“แฮร์รี่คุณ กระผมขออนุญาตถามหน่อย ร้านปิ้งย่างเมื่อกี้เป็นทรัพย์สินของเจ้าชายหรือคะ” ลั่วโหวถาม
ราชีดเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของสหพันธ์!
ที่ประตูคฤหาสน์ใหญ่ของเขา เขายืนรอ พอเจอหน้ากันก็ยื่นมือออกมาพร้อมกับยิ้มว่า
“ยินดีที่ได้พบคุณลั่วโหวที่เมืองลามันดา!”
“ดีใจมากที่ได้พบคุณเจ้าชาย” ลั่วโหวยิ้มตอบ
“โอ้ ไม่ต้องเรียกฉันว่าเจ้าชาย เรียกฉันว่าราชีดก็พอ”
ราชีดสมาชิกสภากล่าวยิ้ม
หลังจากนั่งลงที่ห้องรับรอง
ชายหนุ่มชาวอาหรับคนหนึ่งนำชาแดงสามถ้วยเข้ามา
นายสมาชิกสภาลาฮิด ทำท่าเชิญจากนั้นหยิบถ้วยชา และดื่มเบา ๆ แล้วจึงวางถ้วยลง โดยปฏิบัติตามมารยาทของขุนนางอย่างครบถ้วน
ไม่มีอะไรมากที่จะสนทนา เพียงแต่มหาศาสตราจารย์มาถึงที่นี่โดยไม่คาดคิด ในฐานะบุคคลสำคัญของเมืองนี้ และเป็นสมาชิกสภาเพียงคนเดียว เจ้าชายลาฮิดเห็นว่าตนควรเชิญลั่วโหวมานั่งพักสักครู่
เพียงเพื่อความเป็นพิธีการ และสร้างความคุ้นเคยเท่านั้น
หลังจากออกจากคฤหาสน์ของอามันดาของสมาชิกสภาราชีดลั่วโหวและโจวรุ่ยเสวียขับยานบินในอากาศ
“พี่ชาย ได้ยินมาว่าพี่สาวเสวียนเออร์และพี่สาวเทียนเจ๋อกลับมาแล้วใช่ไหม?”
ลั่วโหวกล่าวโดยเจตนาล้อเล่น
“ไม่นะ เป็นห่วงพวกเธอหรือ?”
โจวรุ่ยเสวียตอบโดยเจตนาเช่นกัน
“ใช่ เสวียเออร์คิดถึงพวกเธอ”
“จริงหรือ? เมื่อวานฉันติดต่อกับพวกเธอ พวกเธอบอกว่า เล็กหิมะทิ้งพวกเธอไป หลังจากที่พวกเธอกลับมา พวกเธอจะทำให้เล
